Gisteren heb ik een bijzondere dag gehad. Ik kreeg een kijkje in het werkende leven van je broer. En ik realiseerde me dat hij echt wel heel heel heel groot gegroeid is. Hij weet heel goed wie hij is en wat hij zou willen op dit moment. En hij heeft mama niet meer echt nodig (bijna niet meer dan). De trots waarmee hij vertelt over zijn werkende leven bij de marine en over zijn toekomstplannen. Echt waar, je zou ervan naast je schoenen gaan lopen als moeder zijnde! Hij heeft 1,5 jaar op zichzelf gewoond en pendelt nu tussen Den Helder en hier thuis. Dat is geen gemakkelijk situatie, maar dat zal ook niet voor eeuwig duren. Hij zal komend jaar op zoek gaan naar een geschikte plek voor zichzelf.

En dan hebben we natuurlijk ook nog je zus. Zij staat inmiddels ook al iets langer als een jaar op eigen benen. En ze heeft haar eigen weg en haar eigen draai in het leven gevonden. Gelukkig heeft ze mama soms nog nodig, fijn. En eerlijk is eerlijk, mama heeft haar soms ook nog gewoon nodig. Ook je zus is een meid om trots op te zijn. Ze is geworden wie ze wil zijn en is gelukkig in haar werk en met haar liefde. Ook van haar verhalen over haar werk en haar toekomstplannen kan ik heerlijk genieten!

En dat brengt me eigenlijk tot bij jou op dit moment. Ik weet, ooit heeft de huisarts het gezegd: “Ga nou niet lopen denken, nu zouden zijn eerste stapjes zijn en nu kan hij zelf fietsen. Hij zal nooit groter groeien en jezelf dat soort dingen afvragen doet je alleen maar meer pijn.” Maar toch…. gewoon even alleen even nu… Ik vraag me nu toch gewoon even af: Wie zou je zijn geworden? ICT-er? Voetballer? Muzikant? Zou je van dieren houden? Had je inmiddels een leuke vriendin? Of een vriend? Of zou je al kinderen hebben? Of zou je gewoon heel iets anders zijn geworden? Dokter, of Putjesschepper? Misschien was je wel fulltime kunstenaar!! Ik vraag het me gewoon even af… wie zou je geworden zijn? En zou je me nog eens af en toe nodig hebben? Zou ik jou ook nog nodig hebben? Ik heb je nu in elk geval nodig!

Bizar genoeg blijft dat gat in mijn hart… Soms gevuld met vele tranen, soms ook gewoon groot genoeg om met heel veel liefde voor anderen te kunnen zorgen, soms ook gewoon even dichtgeklapt, zodat ik geen lucht meer krijg en even een pas op de plaats moet maken. Maar over het algemeen gaat het eigenlijk best heel goed met me (en dat weet je!). Ik leef, ik geniet, ik doe, ik droom, ik zorg en ik hou van!!

Morgen ga ik een weekendje vluchten, want hier thuis onder die steen blijven liggen, voelt niet fijn. Even weg, een huisje in. Met een bubbelbad buiten!! En een sauna buiten!! En ja, het wordt slecht weer… ach ja, ik ga toch gewoon in dat bubbelbad hoor! Even weg, even vluchten, de natuur in, de buitenlucht in, de regen in? En zaterdag komen je broer en zus dan ook even en gaan we samen een hapje eten en jouw leven vieren. Mijn leven gaat door, hun leven ook. En soms is het fijn, soms is het minder. Maar over het algemeen gaat het gewoon goed en geniet ik van iedere seconde. Ik heb beloofd te blijven leven en van alles volop te proeven, want als ik dat niet doe, dan mis ik iets en dat wil jij niet.

Maar toch, soms zou ik willen dat dingen anders waren. Dat je hier was. Dat je bij mij was, of ik bij jou. Ik zou je willen aanraken en van je willen horen dat het allemaal goed zo is… Zo heel soms is het gewoon even KLT… En dan adem ik, dan schrijf ik warrige verhalen, dan huil ik, dan adem ik nog eens. En dan ga ik door mijn met leven, mijn leven zonder jou.

Ik hou van je, dag lieffie, tot ooit.