24 jaar Tu me manques… Dat blijft, dat verandert niet. Tu me manques! Heftig die impact van die woorden op mij…

Ik zit in de tuin, op de eerste echte prachtige dag van dit voorjaar. Lekker makkelijk een legging en een tuniekje aan, heerlijk, genieten van de zon en het weer en het voorjaar. En ineens moet ik het toegeven: Ik ben in standje OVERLEVEN in plaats van in standje LEVEN… En ik ben trots op mezelf!! Het is al maart en dan pas schakel ik standje overleven. Ooit begon het met de decemberblues…

Tranen nemen de overhand. Mijn makeup loopt uit en mijn krullen zullen gaan uitzakken door mijn handen die veelvuldig door mijn haar heen gaan. Het besef van overleven niet fijn. Dat betekent op de automatische piloot dingen doen en niet meer bewust zijn van alles om je heen, terwijl alles om je heen zo ontzettend belangrijk en waardevol kan zijn. Overleven is op de automatische piloot, zorgen dat alles doorloopt. De was, de afwas, het huishouden, de poets… gewoon dat allemaal. Zonder je bewust te zijn van het feit dat alles weer helemaal netjes schoon is. De ramen moeten gedaan, de ramen in de serre zijn letterlijk smerig van de winter. Maar het kan me gestolen worden! Overleven, en daar horen geen gewassen ramen bij!

Inmiddels zijn mijn gedachten 500 stappen verder en ik besef dat ik nooit zo snel kan typen… Ik ben kwetsbaar op dit moment, heel kwetsbaar. En toch ben ik sterker dan ooit. Ik kan dit, ik doe dit al bijna 24 jaar. En hoe ik het ook wend of keer, het moet, ik kan er niet omheen. Het moet gewoon. Simpel. 14 maart komt en 14 maart gaat ook weer gewoon. Heel simpel, heel eenvoudig.

Ik heb besloten dat ik morgen met de gemeente bel. Ik hik er al jaren tegenaan, maar ik wil graag Yorrick bijschrijven in het BRP, maar dan wel op mijn naam en niet op naam van mijn ex. Mijn andere twee kids hebben inmiddels ook mijn naam, dat was hun keuze en die kon ik niet meer tegenhouden toen ze 18 jaar waren. Hoe vreemd zou het zijn om ineens toch nog een zoon op ‘zijn’ naam te hebben… Dus ik ga de gemeente bellen om te kijken wat er wettelijk mogelijk is! Het zou mij goed doen, ook officieel ook moeder van 3 en niet van 2! Maar dan NIET op zijn naam.

En ik weet, de komende week wordt een lastige week. Het naambordje bij zijn beer is overwoekerd door de klimop. Net alsof die ook wil zeggen, het gaat niet om zijn naam, maar om zijn korte bestaan… Het gaat om hem. En voor mij is dat helemaal waar. Het gaat om mijn eerste zoon die er niet mocht zijn…. Hij mocht er niet zijn door een of andere speling van het lot. Een gezonde voldragen jongen, die niets mankeert gaat niet ineens zomaar dood na zijn geboorte, toch? En toch is dat precies wat er gebeurd is: een gezonde voldragen jongen die niets mankeert gaat dood tijdens de bevalling en komt levenloos ter wereld.. Dat ja, juist dat!

Hij heeft een nieuw plantje gekregen na deze winter. Zijn beer staat er wat droevig bij. Maar ja, wat wil je dan ook! Deze beer staat al vanaf 2002 in de tuin bij zijn plekje. Het was de vervanging voor de beer van stro die al na 2 jaar bijna uit elkaar viel… Dus deze beer heeft het eigenlijk best wel heel goed gedaan! Zijn beer, zijn plekje. Het enige fysieke plekje wat ik voor hem heb (op de foto’s in huis en het fotoboek na dan). Ik heb besloten om dit jaar eens te kijken naar een vervanging voor de beer. Ik weet niet of ik dat zelf kan maken, deze beer heb ik in 2002 laten maken door iemand. Dus het zou moeten kunnen, toch? En ik ga dan ook een nieuw naambordje voor hem maken. Eentje die niet steeds wegwaait in de wind (ook een teken, toch?), maar eentje die trots is om er te blijven staan. Ik heb nog geen enkel idee hoe, maar het lijkt me een fijn project voor komend jaar. En ondertussen is en blijft het zijn plekje, met het plantje en de grote engel, die van haar voet af is, omdat de kittens er steeds op klimmen en ik bang ben dat zij omvalt.

Al met al is dit een warrig verhaal geworden en dat vind ik ook eens prima zo. Het is hoe dingen in mijn hoofd gaan, van links naar rechts en van rationeel naar verdrietig. Ik wil een aantal dingen voor hem regelen en ondertussen ga ik ervan uit dat ik dit jaar 14 maart ook wel weer overleef. Het leven gaat door, mijn leven gaat door, dat van hem niet, maar wie weet zie ik hem ooit weer…

Met tranen en pijn in mijn hart…

14 maart 2024, het komt eraan hoor!

PS. Hoe bizar ook… Iris komt steeds langs deze dagen, op de radio, op mijn spotify… dus … Iris het is voor dit jaar:

“And I’d give up forever to touch you
‘Cause I know that you feel me somehow
You’re the closest to heaven that I’ll ever be
And I don’t want to go home right now”

“And I don’t want the world to see me
‘Cause I don’t think that they’d understand
When everything’s made to be broken
I just want you to know who I am”