Het afscheid

Wat nu?

Terwijl ik nog moest wennen aan het idee dat ik nu alsnog met lege handen naar huis moest, werden er allerlei dingen op touw gezet om ons op te vangen en te ondersteunen bij dit verlies. Zo werd verteld dat Yorrick zo meteen op de kamer zou komen. Mijn reactie was dat ik hem zeker wilde zien. Ron had zoiets van: “Ik heb nog nooit naar een dode gekeken en dit wordt zeker niet de eerste…..” Voor mij was dit heel eenvoudig. Zodra Yorrick op de kamer zou zijn en Ron wilde dit niet zien, dan zou hij wel even op de gang wachten. Achter de schermen was men hier helemaal niet blij mee. Ervaring heeft geleerd dat het voor het verwerkingsproces beter is dat de ouders hun kind zien en er op deze wijze afscheid van nemen….. Hoe pakken we dit aan was de vroeg men zich achter onze rug af…..

Inmiddels was de dienstdoende verloskundige gebeld en gearriveerd. Zij kwam binnen en vertelde dat ze Yorrick had gezien en dat het een mooi kind was. Ze vertelde dat er niets akeligs met hem was. Zij wilde hem wel gaan halen. Toen uiteindelijk de verpleegkundige met Yorrick binnenkwam had Ron zoiets van: “Zo zou ikzelf ook gekeken hebben in deze situatie”. Ik kreeg Yorrick op mijn arm en was blij dat hij in ieder geval mijn neus had! De verloskundige vroeg of we een fotocamera bij ons hadden en zij begon foto’s te maken….. Ze vond dit zelf eigenlijk maar niks en voelde zich een beetje idioot. Maar ja, uit ervaring wist zij hoe belangrijk het is om achteraf foto’s van je kind te hebben.

Yorrick was in een baddoek gewikkeld en zag er heerlijk lief uit. Het was net alsof hij sliep. Na enige twijfel heb ik heel voorzichtig zijn hoofd uit de baddoek gehaald. Yorrick had hele donkere haartjes, veel en ook nog eens krulletjes… Van wie zouden die nou zijn? Wat was hij knap! En toen wilde ik ineens zijn vingertjes zien, dus sloeg ik de doek verder open en haalde ik zijn armpjes uit de doek. Hele mooie lange vingers, niet van die worstjes zoals ikzelf. Nee, hij zou een perfecte pianist of chirurg worden. En in onze familie is altijd gegekt over de tenen: jubeltenen, lange tenen, dikke tenen… Dus ik wilde ook nog zijn tenen zien! Ik sloeg de doek rond zijn beentjes open en bekeek uitvoerig zijn teentjes. Hij had grote voeten, maar wel de juiste tenen. De dikke teen was kleiner dan de tweede en zo moest het. Omdat Yorrick het koud zou krijgen heb ik de doek weer een beetje dicht geslagen….

 

Ondertussen had Ron de moeilijke opdracht om onze ouders in te lichten. Die waren niet eens op de hoogte van de ingeleide bevalling van die dag, wij hadden ze in de waan gelaten dat dat pas over een paar dagen aan de orde zou zijn. Hoe vertel je de wederzijdse ouders dat ze op het laatste nippertje opa en oma zijn, maar dat er geen kindje meer is…..? Het eerste belde hij mijn ouders. Papa was die avond alleen thuis, mama was naar een kienavond. Ron vertelde dat we een zoon hadden en dat deze bij de bevalling was overleden. Mijn vader wist niet wat hij hoorde…. Hij vroeg zich meteen af of met mij alles in orde was maar durfde dit niet te vragen. Hij wilde mama gaan ophalen en gelijk naar het ziekenhuis komen. Maar ik zag dat helemaal niet zitten, ik was liever alleen op dat moment…. Dit viel niet echt in goede aarde en hij wilde dan naar ons thuis komen. Maar we wisten zelf niet hoe laat en wanneer we thuis zouden zijn en dachten onze nachtrust nodig te hebben voor de dagen die nog moesten volgen. Even later had ik mijn vader zelf aan de telefoon en hij had de moed had verzameld om naar mijn toestand te informeren. We spraken af dat zij de volgende morgen rond een uur of 10 naar ons zouden komen.

Toen moest Ron zijn eigen ouders bellen. Ook zij waren totaal verslagen. Zijn vader kwam aan de telefoon en kon na de mededeling van Ron niet eens aan Ron’s moeder uitleggen wat er gebeurd was. Ook met hun hebben we afgesproken dat ze de volgende morgen langs zouden komen. Zij zouden ook de broer en zus van Ron inlichten. Achteraf hebben we gehoord dat de hele familie die avond nog tot laat bij elkaar heeft gezeten bij Ron’s ouders thuis.

Omdat met de buren was afgesproken dat zij bij ons zouden versieren moesten ook zij gebeld worden. Wie weet hadden ze ons ’s ochtends zien vertrekken met de spullen….. En om nu een versierd huis te vinden….. Ik heb zelf nog even met een vriendin gebeld om haar te vertellen wat er gebeurd was. Heel kort, ik moest het kwijt, en afgesproken dat ik morgen terug zou bellen.

Wassen

De verpleegkundige vroeg aan ons of zij Yorrick mocht wassen… natuurlijk, want hij hoeft toch niet zo “vies” te blijven. Ik had mijn favoriete pakje voor hem meegenomen, dat had ik speciaal voor hem gekocht.. heel mooi, blauw, zacht stof, lekker warm en het was maatje 62. Gelukkig maar, want Yorrick was niet klein. De kleertjes kwamen uit de tas…  broek, truitje, jasje, sokjes, rompertje met mouwtjes en de luier en alles werd aan de verpleegkundige gegeven. Zij legde Yorrick op het aankleedkussen en haalde hem helemaal uit de baddoek. Yorrick was 53 cm groot volgens de meting en hij woog 4145 gram. Alles werd netjes opgeschreven en ik kon het vanuit mijn bed volgen. Ondertussen maakte de verloskundige foto’s….

Het water in het badje werd op temperatuur gebracht en voorzichtig werd hij afgespoeld, heel lief, zoals de verpleegkundige dat deed, heel voorzichtig… Daarna werd hij weer op het aankleedkussen gelegd, afgedroogd en aangekleed. De luier moest natuurlijk ook om… anders zit het pakje zo raar…. De sokjes aan, gelukkig had ik naast de kleine maat ook een grote maat meegenomen… De capuchon werd opgezet en Yorrick zag er stralend uit. Perfect, zo moest het, en alles paste precies!

Hij werd terug bij mij op bed gebracht en zo hebben we nog even geknuffeld.

Inmiddels was het een uur of 12 ’s nachts, ik had al die tijd in de houding gelegen waarin ik de bevalling had gedaan, het bed stond zelfs nog in de bevalstand… Er was mij wel gevraagd of ik gewassen wilde, maar dat wilde ik niet…. Maar ik kon zo niet naar huis, dus ben ik me gaan douchen. In de badkamer werd me duidelijk dat ik inderdaad een bevalling achter de rug had… veel bloed en ik had ook veel pijn… ik stond een beetje te lang onder de douche en viel op een gegeven moment bijna flauw… tja.. ik had ook nog niets gegeten of gedronken… Dus na het douchen kregen we botenhammen en een glas cola, ja daar had ik zin in.. dat had ik al heel lang niet meer gehad…. Yorrick lag op dat moment in zijn bedje bij ons op de kamer… ik kon hem de hele tijd zien….

Naar huis

Toen overviel ons ineens een gevoel van machteloosheid… we konden hier niets meer doen.. thuis zaten de katten alleen… ik wilde naar huis… de arts-assistent kwam nog even praten, de verloskundige was inmiddels al naar huis en de verpleegkundige had haar dienst overgedragen. De kraamzorg voor de volgende ochtend was geregeld voordat afscheid genomen werd. De arts-assistent liep mee naar de auto, ik werd naar buiten gereden in een rolstoel…. Yorrick bleef achter in het ziekenhuis…..