De zwangerschap

Zwanger

Het was geen gemakkelijke zwangerschap. Ik had natuurlijk heel veel angst en onzekerheid na mijn voorgeschiedenis. En natuurlijk was ik blij dat ik zwanger was, maar zou het dit keer dan ook werkelijk zo blijven? Na 4 weken en 1 dag wees bloedonderzoek uit dat er een verhoogd HCG was en de eerste echo werd op 19 juli 1999 gepland, op dat moment was ik 7 weken en 1 dag zwanger. Echt een zeer emotioneel moment. De eerste keer daadwerkelijk het hartje horen kloppen, het valt niet te omschrijven wat dan door je heen gaat….. De gynaecoloog vond eigenlijk dat zijn werk er nu op zat….. “Je bent nu gewoon en gezond zwanger dus…..” De kans op een miskraam was nog wel aanwezig, maar zeer klein. Hij vond dan ook dat ik best voor de rest van de zwangerschap naar de verloskundige mocht en ergens vond ik dat eigenlijk wel prettig. Even weg uit die klinische sfeer….. Dus ik heb de Verloskundige Maatschap Sittard gebeld en een afspraak gemaakt. Rond de 11 weken, was er ineens weer de paniek. “Is alles nog goed? Ik voel niets.” Er werd een tweede echo gepland, op 13 augustus 1999, en alles was nog goed. Mijn baby groeide zoals het moest.

Op 23 augustus 1999 ging ik voor het eerst naar de verloskundige en wat moet je daar nou van verwachten? Net als iedereen, wist ik het niet en liet ik alles maar op me af komen. En inmiddels was ik toch al een beetje in de roes… ik ben echt zwanger.

De zwangerschap verliep als zovele anderen….. Misselijk, moe, overgeven en alles wat er verder zoal bijhoort. Alhoewel….. 3x per dag overgeven, geen maaltijd binnen kunnen houden en dat gedurende 8.5 maand…. Moe, heel moe, moeite met concentreren en dus ben ik medio november 1999 halve dagen gaan werken. Later, in december, ben ik zelfs helemaal gestopt. Ik kon het niet meer opbrengen. Na 31 weken had ik last van mijn bekken, beginnende bekkeninstabiliteit, heel lastig, pijnlijk en het werd alleen maar erger. Tegen het einde van de zwangerschap kon ik niet eens meer mijn eigen benen optillen en draaien in bed! Naarmate de zwangerschap vorderde, bleek tijdens de controles dat mijn bloeddruk steeg. Onze voorkeur ging uit naar een thuisbevalling, maar met deze bloeddruk mocht dat niet. Dan moest er voor de zekerheid poliklinisch bevallen worden. Dat was wel balen, ik had me verheugd op gezellig thuis zijn….. Ook kreeg ik last van vocht…. heel veel vocht. Tot in de 35ste week van de zwangerschap was ik slechts 7 kilo aangekomen en toen ineens kwam er 6 kilo vocht bij in de loop van 1 week! Dat was zoveel dat ik zelfs geen schoenen meer aan kreeg en mijn ringen moest aflaten. Het was afschuwelijk, ik voelde me net zo’n waggelende eend!

Echo Extra

Een van de meest indrukwekkende momenten tijdens de hele zwangerschap was de echo op 21 oktober 1999. Een zogenaamde pret echo, maar niet heus! Dit buro mag een “medische uitspraak” doen over de gezondheid van het kindje. Tijdens de echo wordt de baby als het ware ontleed. Alle organen en belangrijke “onderdelen” worden bekeken en beoordeeld: de aorta, de hartkamers, de hartkleppen, de nieren, de longen, de hersenen, de kleine hersenen, de fontanel. Maar ook: de vingertjes, de teentjes, de ruggengraat, het middenrif, het gehemelte…. en nog veel meer…. Mijn baby was op dat moment 20 weken en 2 dagen oud en volgens deze echo liep hij een beetje voor op schema. Ze kwam op 21 weken uit. Dat was wel een geruststelling, niets geleden van al mijn spugen en misselijkheid. En helemaal gezond, dan valt ook een hele last van je schouders….. Nieuwsgierig als ik ben, wilde ik graag het geslacht weten. Het was een jongen! En vanaf dat moment ben ik zijn naam gaan gebruiken, mijn baby was ineens Yorrick! Achteraf was dit zo enorm belangrijk, omdat mijn contact met mijn ongeboren kind, mijn zoon, hierdoor enorm versterkt werd. Uiteraard heb ik ook nog veel gegrapt: “Stel je nou eens voor dat het toch een meisje wordt….”

Quinty

Als het een meisje wordt….. Dat zou sowieso al problemen opleveren! Een vriendin was namelijk gelijk met mij zwanger en 1 dag na mij uitgerekend. We kwamen elkaar tegen op de voorlichting van de kruisvereniging. Later ben ik samen met haar gaan zwemmen en naar de zwangerschapsgymnastiek geweest. Aangezien ik inmiddels wist dat ik een jongens zou krijgen, moest zij wel een meisje krijgen. In ons enthousiasme hadden we die twee al voorbestemd om te gaan trouwen. We hebben de hele zwangerschap ontzettend veel lol gehad samen en ook (natuurlijk) de kwaaltjes en dergelijk gedeeld. Mijn vriendin had wel die mooie roze wolk. Daar heb ik van meegenoten. Heerlijk als iemand op die manier (bijna onbezorgd) zwanger kan zijn.

Quinty is op 2 maart 2000 geboren. De volgende ochtend belde de papa mij om dit te vertellen. Het drong totaal niet tot me door….. Laat ik hem maar feliciteren dan zal het wel goed zijn….. Pas 10 minuten viel het kwartje! Mijn vriendin had een dochter en dat terwijl ze 1 dag later uitgerekend waren! Ik was hier totaal niet op voorbereid. Maar goed! Het trouwen kon in ieder geval doorgaan. Ik ben snel op visite gegaan om Quinty te bewonderen.

Voorgevoel

Op de uitgerekende datum, zondag 5 maart 2000…. ik had hoofdpijn en die wilde niet zakken….. dat kon een indicatie van zwangerschapsvergiftiging zijn….. Dus de dienstdoende verloskundige gebeld, op spreekuur was ons verteld alert te zijn op hoofdpijn en tintelingen in verband met de hoge bloeddruk en het vocht, dus er was even paniek. Maar ik moest eerst maar even ontspannen en een bad nemen, als het dan niet minder werd, dan nog maar een keer bellen. Ik zag geen sterretjes en inderdaad, even een warm bad (dat deed ik vaker en dat was altijd heerlijk….) en de hoofdpijn nam af.

Wel heb ik geuit dat ik er geen vertrouwen meer in had, dat ik het gevoel had zo meteen nog met lege handen te staan…. De hele zwangerschap had ik eigenlijk al zo’n gevoel, maar daar geef je niet aan toe! Ik heb het geschaard onder de normale angsten van een zwangere vrouw met mijn voorgeschiedenis. Een andere vriendin had dat gevoel trouwens ook al. In het begin van de zwangerschap kreeg ik van haar een kaartje. Hier stond op: “als we nou met z’n allen het beste ervan hopen, dan zal het wel goed gaan”. Dit heb ik eigenlijk nooit meer vergeten….

Op 8 maart 2000, drie dagen over tijd, heb ik ook tegen de verloskundige mijn ongerustheid geuit. Chantal, die op dat moment spreekuur deed, schrok hier wel van. Zij nam mijn angsten en gevoelens serieus en maakte voor de volgende dag een afspraak bij de dienstdoende gynaecoloog. Die had zoiets van: “Wat doe je hier eigenlijk? Er is niets aan de hand, ach een beetje vocht en een hoge bloeddruk, da’s alles…. o ja, en het is natuurlijk geen kleintje wat je moet verwachten….”. Hij heeft echter wel uit voorzorg bloed en urine laten testen en inderdaad, geen aanwijzingen om ongerust te zijn.

Hij heeft ook gelijk een afspraak voor een CTG laten maken, zondag 12 maart 2000 om 10.30 uur op de verloskamers melden, kon ik gelijk even rondkijken. Volgens het CTG was er een hele lichte wee├źn activiteit. Inwendig onderzoek wees uit dat er nog geen ontsluiting was, maar wel een licht verzwakte baarmoedermond. Het zou allemaal nog wel even gaan duren. De hartslag van Yorrick was verder prima in orde. Ik heb mijn ongerustheid ook aan de arts-assistent van dat moment kenbaar gemaakt. Hij wilde eerst nog een weekje wachten voordat hij zou ingrijpen, maar ik had het gewoon niet meer! Ik wilde niet meer langer wachten, de ongerustheid moest uit mijn systeem… en hij besloot dat ik dinsdag 14 maart 2000 mocht bellen om een afspraak te maken voor een ingeleide bevalling. Gelukkig, opluchting maar tegelijk een vreemd idee….. Dat was al snel…..