De geboorte

De bevalling

Dinsdagmorgen, 14 maart 2000, om 7 uur mocht ik bellen met de verloskamers om te horen of het druk was. En ja hoor, ik mocht om half 8 komen voor de inleiding. Natuurlijk was ik wel een beetje zenuwachtig, maar eenmaal in het ziekenhuis heb ik alles over me heen laten komen. Met onze dienstdoende verloskundige had ik afgesproken dat zij bij de geboorte aanwezig zou zijn. Misschien zou zij Yorrick wel mogen aanpakken….. In het ziekenhuis was iedereen even aardig, het was de laatste verloskamer op de gang, en ik had een vaste verpleegkundige. De arts-assistent van overdag kwam de eerste keer gel inbrengen. Ik had al een verzachte baarmoedermond, dus werd gelijk de tweede gel ingebracht en ik kreeg te horen dat ik nu niet meer naar huis zou gaan zonder baby. Ik zou dus echt over een tijdje mama worden.

De eerste keer gel inbrengen gaf wel iets van activiteit, maar niet voldoende. De verloskundige kwam nog even langs om te kijken hoe het ging. Het vorderde en ze zou het ’s middags ook nog even langs komen. Er werd een tweede keer gel ingebracht om half 1. Ook nu moest ik een half uur aan het CTG blijven liggen. Na ongeveer een uur vond ik het wel goed geweest, ik wilde van het bed af, moest naar de WC en wilde dus van het CTG af. Maar de verpleegkundige vertelde na haar lunch dat ik op dat moment niet van het CTG afmocht. Het ging niet zo goed met Yorrick. Zijn hartslag daalde iedere keer als er een wee kwam.

Ze legde uit dat dit niet goed was en als dit zich niet zou herstellen dat ik dan aan een keizersnede moest gaan denken. Het CTG bleef aan en de gynaecoloog keek in een andere ruimte op de monitor mee. Maar voor het zover was, moest ik eerst nog even andere houdingen proberen. Ik zat een beetje, dat vond ik prettig. Maar ik moest dus iets anders proberen. Het bed ging plat en ik draaide me automatisch op de linkerzijde. Zo lag ik thuis ook altijd in bed en Yorrick lag altijd met zijn rug aan mijn linkerzijde. En het CTG herstelde zich. Nu was het goed en het vermoeden bestond dat Yorrick in eerste instantie op een hoofdader lag en daardoor niet zo goed in staat was om de weeën op te vangen. Omdat het allemaal veel langer duurde dan dat ik verwacht had riep ik op een gegeven ogenblik: ‘Zou ik voor mijn 30ste nog mamma worden?’. De verpleegkundige vroeg: “Wanneer ben je dan jarig?”. Ze moest lachen om mijn antwoord en zei nog dat het wel een hele lange bevalling zou worden als ik dat niet zou halen.

Ik lag dus op mijn linkerzijde, de weeën kwamen als een storm, steeds heftiger en steeds sneller achter elkaar. Om de minuut weeën, rugweeën, niet in staat om een andere houding aan te nemen of om te ontspannen tussendoor. Dat was heel moeilijk. Het CTG bleef ter controle aanstaan. De verpleegkundige zat veel bij me en probeerde me op de juiste ademhaling te krijgen. Op een gegeven moment (rond half 6 ’s avonds) kwam een nieuw meisje zich even voorstellen, de arts-assistent van de avonddienst. Ik vertelde haar dat ik het niet meer uithield van de pijn en vroeg om pijnstilling. Ik was getoucheerd en had pas 3 cm ontsluiting, helemaal niets dus eigenlijk en dat terwijl ik al de hele dag zo’n beetje bezig was. Maar zij wilde mij geen pijnstilling geven. Ten eerste omdat het nog wel even zou gaan duren en dan moesten ze de nacht door nog een keer pijnstilling geven…. Ten tweede omdat het niet zo goed gegaan was met Yorrick, hij was nu alert en door de pijnstilling kon dat afnemen. Zij stelde voor dat ik even in bad ging zitten om te ontspannen. Ik was helemaal verkrampt vanwege de houding waarin ik lag. Alle energie zat op dit moment in mijn rechterbeen en rechterarm. Die vingen de weeën op. ’s Middags was ik al even onder de douche geweest, maar dat was niet zo’n succes. Ik wilde wel even het bad proberen….

Dus ging ik op weg naar de badkamer, daar was al alles voor mij in gereedheid gebracht. Het duurde ongeveer 8 weeën voordat ik daar was, en nog een paar voordat ik erin zat, maar het was de moeite waard. Mijn spieren konden zich eindelijk ontspannen…. Op een gegeven moment ben ik zelfs heel even tussendoor in slaap gevallen, voor mijn gevoel een eeuwigheid, maar in werkelijkheid slechts 5 minuten. Toen ik daaruit wakker werd had ik ineens heel veel pijn, persdrang….. Ik had het niet meer en er is direct aan de bel getrokken (letterlijk). Ineens stond de badkamer vol met mensen, Maureen toucheerde, 4 cm en ik weet alleen nog goed dat ze zei: “Niet hier in bad…. niet hier in bad…” Ik werd uit het bad getild en op een bed gelegd. Het leek even op totale paniek… snel terug naar onze verloskamer en daar werd de gynaecoloog erbij gehaald.

Hij toucheerde en stelde 5 cm ontsluiting vast… en als ik zo’n persdrang had, dan braken ze de vliezen en mocht ik gaan persen. De ontsluiting zou dan nog wel eens heel hard kunnen gaan. Ondertussen was het half 8….. Nadat de vliezen gebroken waren (het vruchtwater was meconiumhoudend, maar daar werd geen aandacht aan besteed, het CTG was immers nog steeds ok) werd een elektrode op het hoofdje van Yorrick geplaatst om op die manier de hartslag te volgen. De gynaecoloog brak de kabeltje bij het eerst volgende onderzoek, dus hup weer terug naar het CTG apparaat en tussen de weeën door werd met behulp van de sensor gekeken en geluisterd naar de hartslag van Yorrick. Het geluid van de hartslag was voor mij iedere keer opnieuw een enorme stimulans om door te zetten.

Inmiddels mocht ik dus actief persen, de drang was ook al te groot om dit nog langer tegen te houden. De ene perswee volgde de ander op….. Maureen vond dat ik op mijn rug moest liggen en bij de persweeën mijn benen en hoofd omhoog tillen…… Dit was verschrikkelijk inspannend en na ruim 20 minuten niet langer vol te houden. Toen werd besloten dat ik wellicht op mijn zij kon gaan liggen. Dit was een idee van de dienstdoende verpleegkundige van die avond. De vorige verpleegkundige had haar dienst overgedragen en afscheid van ons genomen. Ze zou het morgen wel allemaal horen zei ze.

De zijligging voelde een stuk prettiger. Yorrick was meteen een stuk rustiger en het persen verliep makkelijker. Toch schoot het niet op. Rond 20.15 werd, mede op aandringen van de gynaecoloog, besloten om over te gaan op een vacuümverlossing. Tijdens het opzetten van de zuignap zou ik mijn krachten even sparen en alleen op het hoogtepunt van een wee mee persen. Dit duurde ongeveer 10 minuten.

Toen het eenmaal zover was, werd mij verteld dat ik bij de volgende wee weer mee moest doen. Bij de eerstvolgende wee werd Yorrick naar beneden getrokken. Bij de tweede wee werd het hoofd tot staan gebracht. Op dat moment (alsof het zo moet zijn) blijft de volgende wee langer uit…. De CTG geeft nog een hartslag van rond de 160 aan….. Naast mijn bed worden grapjes gemaakt over de kleur van de muisjes. Mijn muisjes waren blauw en verpleegkundige grapte: “Als het nu toch een meid wordt?” De sfeer was dus totaal ontspannen, de gynaecoloog stond erbij zonder handschoenen aan en keek toe hoe de bevalling verliep. Bij de derde en laatste wee ging alles in eens heel snel. Het hoofd werd geboren, ineens was de gynaecoloog met de bevalling bezig, hij gaf de verpleegkundige opdrachten en riep iets over symfyse of iets dergelijks. Ze ‘sprong’ op mijn buik om Yorrick naar buiten te helpen. Terwijl de wee al weg was heb ik toch nog door geperst en toen was Yorrick geboren.

Hij werd op mijn buik gelegd en de gynaecoloog snauwde tegen de arts-assistent: “Knippen”, nam Yorrick op en liep weg met de mededeling: “Even uitzuigen…..” voordat ik de kans had gehad om hem vast te houden of zelfs maar aan te raken. Ik was blij dat hij geboren was…..

Reanimatie

Terwijl de gynaecoloog met Yorrick een afgezonderde ruimte inliep werd er gevraagd om een team. Op dat moment dringt dat niet tot je door. Ik verwachtte Yorrick ieder moment te horen en terug te krijgen. Na ongeveer 10 minuten kwam de gynaecoloog terug en hij zei dat het niet goed uitzag….. Wat zou hij daar nu mee bedoelen….. Nog steeds hou je geen rekening met het feit dat je kind wel eens overleden zou kunnen zijn….. De gynaecoloog vroeg hou onze zoon zou gaan heten… “Yorrick”, ik hoefde er niet over na te denken… De placenta werd gehaald en even later kwam de arts-assistent een aantal hechtingen zetten, omdat ik toch een beetje was ingescheurd.

De volgende 10 minuten duurden ongelofelijk lang….. “Ik wil mijn kind!” denk en roep je zelfs op enig moment…… Niemand reageert….. 20 minuten na de bevalling kwam de gynaecoloog terug met de mededeling dat Yorrick overleden was en dat ik dit binnen enkele ogenblikken officieel door de kinderarts medegedeeld zou krijgen. Zelfs dan nog dring het niet tot je door. Toen kwam de verpleegkundige huilend de verloskamer binnen….. En dan….

Even later was het officieel. Yorrick was gedurende 20 minuten gereanimeerd zonder enig resultaat. De pogingen worden dan (volgens de procedure) gestaakt. Hij gaf geen enkele reactie op de reanimatie, hetgeen de kinderarts erg vreemd vond. Zijn vraag was dan ook of hij een sectie macht laten uitvoeren. Alles ging dus ineens heel erg snel…..