Wat vooraf was

Een kinderwens

Op 14 september 1995 ben ik met mijn ex-man getrouwd. Eigenlijk wilde ik toch wel snel kinderen, ik woonde immers al 5 jaar samen en onze relatie was toe aan een volgende stap. En mijn hormoontjes, daar kon ik niet onderuit. Voorheen heb ik eigenlijk altijd gezegd: Nee, ik wil geen kinderen! Maar het “willen zorgen voor” was sterker. Echter in december 1995 heb ik een auto-ongeluk gehad, met een whiplash als gevolg. Mijn kinderwens werd uitgesteld, een heel jaar.

In december 1996 was ik er klaar voor, mijn kinderwens. De voorbehoedsmiddelen gingen de deur uit en het was verder gewoon afwachten. Het zou best een hele tijd kunnen duren, dat is immers bij velen zo. En het was dan ook een volslagen verrassing toen ik in januari 1997 al zwanger bleek te zijn! De tweede maand al raak, nou zeg, dat is even schrikken! Gelukkig was ik nog te nuchter om volledig uit mijn dak te gaan, ik kreeg een miskraam. Mijn kindje heeft maar ongeveer 8 weken mogen worden.

Na deze miskraam heb ik heel snel de draad weer opgepakt. Ik heb dit eigenlijk tegen niemand verteld, niemand was op de hoogte van mijn kinderwens. Mijn nuchterheid deed zijn werk: “Velen krijgen een miskraam, ik zal de eerste en de laatste niet zijn. Het vruchtje zal wel niet goed geweest zijn en de natuur heeft zijn werk gedaan.”. Dus niet (te) lang getreurd en verder gegaan. De volgende menstruatie bleef uit. “Goh, zou het dan alweer raak zijn?” Ik heb 8 weken gewacht voordat ik een test deed, maar die was negatief. Dat was raar.

Geen cyclus meer

Vanaf dat moment heeft mijn o zo sterk regelmatige cyclus een flinke deuk gekregen! Ik werd niet meer ongesteld, althans niet netjes om de 4 weken. Het duurde nu ergens tussen de 6 en de 12 weken! Heel erg lastig om mee te leven. Iedere keer dat het langer duurt dan 4 weken is er toch hoop en iedere week langer is nog meer hoop. Die hoop wordt iedere keer weer de grond in geslagen als je dan toch weer ongesteld wordt en ik kon totaal niet meer op mijn lichaam vertrouwen. Deze periode is zeer slopend geweest.

Bij de huisarts kreeg ik geen respons: “Je bent er teveel mee bezig, je bent te zeer gefixeerd. Laat het los, dan komt het vanzelf wel!” Maar hoe kun je er niet mee bezig zijn als je graag kinderen wilt en je steeds heel lang op de menstruatie moet wachten??? Het heeft dan ook een half jaar geduurd voordat ik een verwijskaart kreeg om naar de gynaecoloog te gaan. Onze huisarts had inmiddels ook zoiets van, “dit heeft lang genoeg geduurd”.

Naar het ziekenhuis

Bij de gynaecoloog, dat was een hele bizarre ervaring. Die man zou me wel even zwanger maken… Dat was toch het doel? En de oorzaak van de “storing”, dat was niet interessant. Nou ja, ik heb het maar allemaal over me heen laten gaan. Wat wil je ook, als onwetenden bij “de dokter”? Ik moest veel bloed afgeven, er werden allerlei testen gedaan; “O ja, neem dit formuliertje ook nog even mee.” Ik moest direct beginnen met het slikken van tabletten (ik weet niet meer welke) om te gaan menstrueren.

De dag erna, “s middags, kwam een telefoontje van het ziekenhuis. Ik moest direct stoppen met het slikken van de tabletten. Na vele wazige uitspraken van de assistente bleek dat ik mogelijk zwanger zou kunnen zijn. Ik had dus ook nog op de valreep een zwangerschapstest gedaan, dat wist ik niet eens! Ik moest de volgende dag terugkomen om opnieuw HCG te prikken. Die uitslag was dus positief. Je kunt je niet voorstellen wat dan door je hoofd gaat: van “Hoe kan dat?” tot “Ben ik nu al 6 maanden zwanger?” en alles wat daarbij hoort!

De tweede zwangerschap

Het zou zo zijn dat ik een week of 8 zwanger was, ik zou dus een echo krijgen om te kijken hoe ver ik was waren. Op deze echo was echter niets te zien! Conclusie: “Dan zijn we er waarschijnlijk te vroeg bij, u bent pas 5 weken zwanger, kom over 2 weken nog maar eens terug.” Ik ging op vakantie, dat was al gepland en geboekt. Ik heb getwijfeld of ik zou gaan, maar volgens de arts was het helemaal geen probleem. Dus ik ging zwanger en wel op weg naar Fuerte Ventura. En daar ging het allemaal mis! Ik begon heel hard te vloeien en had heel veel pijn, alsof er met een mes door mijn buik gesneden werd… Ik wist dat dit niet goed was, ik had weer een miskraam, maar deze was ernstig. Ik heb geprobeerd om een eerdere vlucht naar huis te krijge, maar het was toch al te laat. Ik ben niet naar een dokter geweest op Fuerte Ventura, ik moest er niet aan denken en ook die kon niets voor me doen! Ik heb wel nog een windmobiel gekocht, een mooie met wolkjes, de maan en de zon, met regenboogkleuren, voor ons volgende kindje… Inmiddels was het september 1997.

Thuisgekomen heb ik de geplande echo gekregen. Slecht nieuws dus, heel slecht. De echoscopiste stelde vast dat de baarmoeder mooi leeg was en dat ik niet gecuretteerd hoefde. Maar ze wilde wel even alles goed controleren. Bij controle van een van de eileiders schrok ze op, mompelde een of andere medische term en zei dat ze de arts ging halen. Beide bekeken op het scherm iets dat voor ons een gewoon vlekje was…. De arts zei dat er niets aan de hand was, vertrok en dat was het dan….. De echoscopiste gaf als uitleg dat zij dacht dat er mogelijk sprake geweest was van een buiten baarmoederlijke zwangerschap.

Op dat moment werd veel duidelijk voor mij: de extreme pijnen pasten hier perfect bij. Het was duidelijk dat ik niet meer zwanger was en dat er iets ernstigs gebeurd was. De arts bleef echter ontkennen, zelfs toen ik na 3 maanden nog vloeide en pijn had. Nee, iedere miskraam was anders volgens hem en dit was normaal. Na 3 maanden heb ik om een second opinion gevraagd. Ik was al bij de huisarts geweest, maar die kon me (uiteraard) ook niets vertellen. Ik ging op gesprek bij een andere gynaecoloog en deze bevestigde mijn vermoedens. Ik had inderdaad een buiten baarmoederlijke zwangerschap gehad, ik was ongeveer 12 weken ver. Het stond zwart op wit in mijn dossier…

Spuiten…

Vanaf dat moment ben ik bij deze tweede arts gebleven. Een arts die een fout maakt is één ding, maar een arts die liegt… Deze arts wilde ons verder helpen om zwanger te raken, maar dat werd moeilijk. Er was al een flinke storing en die was erger geworden, zoals later zou blijken. Ik had geen spontane eisprong meer….

Voor mijn gevoel ben ik in de tijd hierna toch nog een keer spontaan zwanger geraakt. Echter deze zwangerschap heb ik nooit kunnen vaststellen, toen ik een test wilde doen, was ik helaas al begonnen met vloeien en had ik een miskraam gekregen. Ik kon heel goed merken dat ik zwanger was, gewoon aan alles….

Toen een nieuwe cyclus zich aankondigde ben ik begonnen met het slikken van clomid, een middel om een eisprong op te wekken. Dat hielp dus helemaal niets! Daarna moest ik hormonen gaan spuiten…. Ik, uitgerekend ik….!!! Ik ben een held op sokken als het op naalden en spuiten aan komt! Maar ja, de kinderwens was er nu eenmaal en dus zat er niets anders op. Ik kreeg aangeleerd hoe ik de spuit moesten klaarmaken en hoe ik deze moest zetten. Ik dacht, ik doe dat wel even, maar dat viel vies tegen. Denken en daadwerkelijk bij jezelf zetten… dat zijn twee hele verschillende zaken.

Zwanger van Yorrick

De eerste serie spuiten was met het spul van “Moeders voor Moeders”. Dat hielp wel enigszins, maar daar was ik helemaal allergisch voor. Ik had een volledig ontstoken buik, daar moest ik de spuiten zetten. Ik moest om de twee dagen naar het ziekenhuis om bloed te prikken en op een gegeven moment mocht ik echo’s laten maken. Hieraan konden ze zien of, hoeveel en hoe groot dat de eicellen waren. Overigens, de eerste drie dagen heb ik de spuiten zelf gezet. De vierde dag lukte me dat totaal niet meer, ik was helemaal overstuur. Vanaf dat moment heeft mijn ex-man de spuiten bij mij gezet.

De tweede serie spuiten was met Gonal F, een chemisch hormoon. Ik begon gewoon met 1 spuit, maar het bleek veel te langzaam invloed te hebben op de groei van de eicellen. Dus de dosis werd verhoogd naar 1,5 en naar 2….. En toen gebeurde iets raars. De eicellen groeien ongeveer 2 mm per dag. Als de eicellen zo ongeveer 14 mm waren, dan moesten ze nog doorgroeien tot 21 mm voordat een eisprong zou komen. Dus ik moest dan weer terug komen voor een nieuwe echo….. die was dan leeg…. geen eicellen meer te zien…. hoe kan dat nou……. Een voor de hand liggende conclusie was dat er vroegtijdig een eisprong geweest zou zijn, maar of dat waar is??? Ik was al ongeveer 20 dagen aan het spuiten…. Dit spuiten heb ik nog een keer gedaan, op dezelfde wijze met het zelfde resultaat…. heel frustrerend en de arts had er geen verklaring voor. Bovendien moest de stimulatie sneller verlopen, de cyclussen waren nog veel te lang en er was altijd maar 1 eitje, als er een eitje was.

De gynaecoloog besloot om een kijkoperatie te gaan doen, maar eigenlijk wilde ik dat niet. Ik heb in overleg besloten om het nog 1 keer zo te proberen, maar dan stimulatie vanaf de eerste dag met een dubbele hoeveelheid hormonen. En ook iedere dag controle in het ziekenhuis, zodat we zouden weten wat er gebeurde als de eicellen verdwenen…. Gewoon een betere controle, er bovenop blijven zitten. En wonder boven wonder, maar die cyclus had ik 3 eicellen die rijpten. Daarvan zijn er daadwerkelijk 2 gesprongen, de derde is alsnog op het laatste moment verdwenen…. Maar van die twee is er eentje bevrucht…. En toen was ik zwanger van Yorrick! Midden juni 1999 wist ik dit zeker…