Bedankt

Ik heb dit grote verlies gelukkig niet helemaal alleen hoeven dragen.

Voor zover dat mogelijk is, heb ik destijds iedereen persoonlijk bedankt voor de steun die ze mij gegeven hebben in de eerste moeilijke tijd erna. Na zo’n groot verlies, heb je familie en vrienden heel hard nodig. Toch is er ook behoefte aan professionele ondersteuning, mensen met ervaring en scholing, die je begeleiden bij het verwerken van je verdriet. De eerste opvang in het ziekenhuis, de opvang door de kraamzorg, de verloskundigen, de huisarts en de uitvaartverzorgster is heel fijn geweest. Dit heeft mij heel goed op weg geholpen.

Later heb ik op het internet Lieve-Engeltjes ontdekt, lotgenoten, waarmee je je gevoelens en alles wat er bij komt kunt delen zonder dat je iets hoeft uit te leggen over hoe, wat en waarom. Dit heeft echt ervoor gezorgd dat ik grote stappen voorwaarts gezet heb in het op een rijtje zetten van mijn gevoel. En nog veel later heb ik in diverse gesprekken met hulpverleners een ‘bevestiging’ gehad van mijn gevoelens. Ik ben zeker op de goede weg, ben niet in verdriet blijven hangen. Maar ik heb zeker wel verdriet en dat mag er ook zijn.

Ik heb ik vaker gewoon mijn verdriet en gemis. Nee, het wordt niet makkelijker, het wordt alleen anders. En hoe groter mijn twee andere kids worden, hoe meer besef er is, dat Yorrick nooit groot zal groeien. Hij is voor mij het kleine kindje met zijn gesloten oogjes, zijn perfecte neusje en hij zal altijd zo blijven. En ja, dat vind ik ontzettend moeilijk! Een aantal keren per jaar, speelt het verdriet op. Dan mis ik hem meer dan anders. Mijn twee andere kinderen geven me de ruimte om verdrietig te zijn, maar snappen zullen ze het waarschijnlijk nooit. Mijn verdriet kan ik bijna niet delen, ik kan het vertellen, maar ik verwacht niet dat mensen het zullen kunnen plaatsen. En ergens is dat maar goed ook.