februari 2002

Project UC

2 februari 2002

Het is zover… ik ben zwanger!! Gelukkig ben ik, maar ook een beetje angstig. Wat gaat de komende maanden allemaal gebeuren?? De gebeurtenissen van de afgelopen maanden waren slopend. Ik ben begonnen met spuiten in oktober, na de vakantie. De uitslagen waren redelijk tot goed, er groeide iedere keer een eitje, maar helaas werd het niet bevrucht. Er groeide ook maar 1 eitje, niet echt veel dus. De derde spuitcyclus ging ik in. Ik had weer volop moed gekregen om door te gaan, maar voor hoelang??

De uitslagen van deze derde cyclus waren waardeloos. Er waren een paar eitjes, maar geen van allen groeide door om uiteindelijk tot een eisprong te kunnen komen. De echo’s leverden teleurstellingen op, maar ik wilde nog niet echt opgeven. Ik voelde me goed, niet ziek, wat ik wel geweest was de eerste twee cyclussen, dus doorgaan was mijn credo. De cyclus is begonnen op 31 december 2000 en op zaterdag 12 januari werd een eitje (per toeval) ontdekt welk 16 mm groot was. Er werd beslist dat ik zondagmiddag de pregnill zou zetten en op maandagavond zou dan de eisprong plaatsvinden.

Zaterdagavond voelde ik me ineens niet zo lekker en zondag lag ik met 39 koorts in bed. Dat heeft geduurd tot en met dinsdag, maar ik heb toch de pregnill gezet en ook gebruik gemaakt van de mogelijke eisprong. Barre omstandigheden, om het maar zo uit te drukken… voor mij, maar ook voor het eitje en ik had zelf de hoop op een zwangerschap deze ronde al opgegeven. Maandag de 21e januari kondigde zich al enige ongesteldheid aan en ik ging ervan uit dat ik in die week echt zou gaan vloeien en dat ik een volgende cyclus in zou gaan.

Maar ik ging niet vloeien, sterker nog, er was helemaal geen bloedverlies meer… Dus de hoop begon op te leven… heel voorzichtig, maar hij was er. Woensdag de 30e januari ben ik HCG gaan prikken in het ziekenhuis en het telefoontje ’s middags om 14.00 was zeer emotioneel. Ik was zeer nerveus, maar de uitslag was positief!! Ik was zwanger en de HCG was 229. Ik moest vrijdag 1 februari nogmaals gaan prikken en de HCG was nu boven de 500 dus aanzienlijk gestegen en ik kreeg te horen dat de zwangerschap intakt was. Gelukkig… overgelukkig. Ik heb even het roze wolkje gevoel gehad… heel even…. echt genieten… Nu sta ik weer met beide benen op de grond en leef ik toe naar 18 februari, de eerste echo en de afspraak met Dr. Alleman. Als die echo goed is dan heb ik al een heel stuk onzekerheid gehad en met Dr. Alleman kan ik afspraken gaan maken over de begeleiding de komende maanden.

Er breken spannende, mooie en angstige tijden aan…. Maar toch ben ik gelukkig. Yorrick en Yorian krijgen een broertje of een zusje erbij!! Project UC is van start gegaan…