september 2000

Wegstoppen?

14 september 2000

Ik was gisteren naar de bedrijfsarts… verschrikkelijk vind ik dit! Ik ben dus ook opgestaan met hoofdpijn, meteen overgeven natuurlijk…. Mijn ex-partner was thuis, hij gaat altijd mee gelukkig. Ik moet dan een half uur rijden… ook belachelijk maar zo is het nu eenmaal. In de auto nog een keer overgegeven, maar dat ben ik inmiddels zo gewend, we hebben zakjes klaarliggen. Daar aangekomen was ik natuurlijk nog een beetje heel veel bleek…! Ik vind het zo verschrikkelijk! Ik heb het gevoel alsof ik me iedere keer moet verantwoorden over mijn gevoelens! Alles nog een keer moet uitleggen… de verwarring die nu mijn gedachten beheerst…. de ellende en het verdriet…. dat ik er niet gewoon overheen kan stappen….  Ik was dus ook heel warrig!

Normaal heb ik mijn gedachten en gevoelens wel heel goed op een rij. Als ik moet huilen, dan doe ik dat en als ik lach dan lach ik! Ik kan ook heel goed praten en onder woorden brengen wat ik voel en denk. Maar gisteren…. heel raar. Ik voel me niet in staat om te werken: misselijk, bekken, blijdschap en verdriet tegelijk… en al die andere gevoelens… Na de bevalling van Plus wil ik sowieso stoppen met werken, dat wilde ik ook na de bevalling van Yorrick…

Maar ik moest dus alles vertellen, uitleggen, verantwoorden…. zo voelt het tenminste… en ook vertellen van mijn bekken. Nou gebeurde het volgende… ik begon zelfs zo ongeveer te hyperventileren…. raar…. heel raar….. ik heb haar alles verteld: mijn rare dromen, mijn angsten, mijn extra begeleiding, mijn bekken, mijn misselijkheid, mijn verdriet en nog veel meer. Het klonk ook heel verward…. Zij vertelde dat ze me de volgende keer opbelt, ik hoef dan niet meteen langs te komen. Dat vind ik wel fijn.

In de lift kwam ik weer tot rust. Mijn ex-partner vroeg of het ging….. en buiten al wandelend naar de auto zei hij: “Volgens mij, als je het toelaat, dan valt het ook gewoon over je heen!” …… Zou dit zo kunnen zijn????? Ik weet het echt niet meer nu…. Ik dacht dat ik me wel goed voelde gezien de omstandigheden, maar zou hij gelijk hebben? Zou ik me groter houden dan ik me daadwerkelijk van binnen voel? Of zou het gewoon de situatie geweest zijn gisteren. Alles nog een keer moeten uitleggen aan een vreemde, wiens taak het is om mij aan het werk te krijgen…. Ik moet zeggen dat ik nog ieder moment van de dag (zo bijna) aan Yorrick denk, dat ik ook nog best veel moet huilen en nog veel verdriet heb. Ik heb voor mijzelf niet het gevoel dat ik iets wegstop, maar…. Ik weet het niet meer.

Ik ben daarna nog even naar mijn papa gegaan, zelfgebakken en verse frietjes gegeten, heerlijk. En daarna naar huis. Toen nog even achter de PC waar ik in een prive-chat belande. Heel gezellig aan het kletsen en toen ineens werd het me weer slecht…. duizelig, misselijk, hoofdpijn die nog steeds niet weg was en uiteindelijk heb ik nog een keer flink overgegeven…. BAH! Ik ben maar naar bed gegaan en heb een redelijk slechte nacht achter de rug. Gelukkig voelde ik me vanmorgen al een stuk beter. De hoofdpijn is weg en ik heb nog niet moeten spugen…. Ik weet niet wat er gisteren gebeurd is? Emoties? Angst? Ellende? Stop ik alles aan de kant? Ik snap het niet, ik dacht namelijk van niet!

Over voorgevoel en dromen…

20 september 2000

Op de uitgerekende datum, 5 maart 2000, kreeg ik hoofdpijn. Ik had een hoge bloeddruk en moest dat dus goed in de gaten houden. De verloskundige gebeld, met haar gepraat, maar het was waarschijnlijk dus gewoon van de spanning (daar had ze helemaal gelijk in hoor!). Maar dat was wel een moment waarop ik goed gepraat heb over een raar voorgevoel, dat het mis gaat…. en toen zei mijn ex-partner dat hij dat gevoel ook al heel sterk en al 3 weken had! We hebben erover gepraat en dit ook 2 dagen later tegen de verloskundige gezegd.

Deze schrok hiervan en heeft mij meteen doorgestuurd naar het ziekenhuis om alles goed na te laten kijken. Ik had geen zwangerschapsvergiftiging, Yorrick was groot maar niet extreem, zijn hartje klopte goed en het CTG was perfect, nog geen echte weeën… al met al, was er helemaal niets te vinden. Maar de onrust bleef…. daarom ben ik dus ook ingeleid, ik kon er niet meer tegen. 41 weken en 2 dagen…. en toen ging het dus mis….. Dit had niemand kunnen voorspellen of voorzien, alleen een keizersnede had Yorrick kunnen redden. Daar is ’s middags sprake van geweest, maar omdat ik (na draaien en doen….) op mijn linkerzijde terecht kwam (hij lag links en ik sliep ook altijd links!) herstelde zijn hartslag en ging de keizersnede voorbij…

Toen ik net zwanger was van Yorrick kreeg ik een kaartje van een hele goede vriendin: “Als we allemaal het beste ervan hopen, dan zal het wel goed gaan…..” en dit gevoel heeft ze ook de hele zwangerschap gehouden. Zelf waren we ook wel “gereserveerd”, maar niet zoals zij… Over voorgevoel….

Op 22 juli 2000 ben ik met een vriendin naar een sauna- en beautyverwendag geweest. Heerlijk met z’n tweetjes en volledig ontspannen en overal over praten. ’s Avonds hadden we een lichaamspakking, alleen achtergelaten op een kamertje in volledige stilte. Heerlijk, en ik doezel dan ook heel snel weg…. Opeens was ik klaarwakker, mijn ogen dicht en ik durfde ze niet open te maken. Ik was niet meer alleen op die kamer…., maar de deur was niet opengegaan (dat hoor ik ook wel als ik doezel!). Ik was bang en ben geschrokken…. heb heel voorzichtig mijn ogen open gedaan, maar er was niets te zien. Toch heel raar en dat gevoel dat ik niet meer alleen was, is niet meer weggegaan!

Ik ben nu zwanger. Ik heb Gonal F en Pregnil gespoten en op uur en tijd moeten vrijen. Het is gelukt, en ik zou bij de eerste echo 7 weken zwanger zijn…. Maar, rara, ik was 8 weken en 2 dagen! Hoe kan dat…..???? De gyn. heeft hier geen verklaring voor, maar rekende uit dat ik vanaf 22 juli zwanger zou moeten zijn (de eerste dag van de cyclus…????) Toeval???? Ik heb hier met een paragnost over gepraat (ook een vriendin) en zij legde dit als volgt uit: “het kan heel goed zijn dat de entiteit die jou kindje wordt zich op dat moment aan jou heeft laten “zien” om je gerust te stellen, maar de entiteit daalt pas de 5e maand “in het kindje” in”.

Toen ik mijn goede vriendin (van hierboven) vertelde dat ik opnieuw zwanger was…: “heerlijk, dit voelt goed, dit is goed en dit gaat goed!” Dus over voorgevoel… Hier heb ik vertrouwen door gekregen! Ik ga ervan uit dat het goed gaat, ondanks dat ik toch nog heel bang ben hoor. Er is meer tussen hemel en aarde, maar ik ben niet zo “zweverig”… als ik me hier goed mee uitdruk…

Dromen en zo

26 september 2000

Ach… ja hoor ik leef nog… een beetje…. Niets ernstigs hoor, maar ik heb gewoon geen puf. Ik ben terug gekomen van de vakantie, die was best geslaagd, maar ik was blij om thuis te zijn. Ik moest ’s maandags meteen naar de gynaecoloog en voor een echo. Die wees dus uit dat ik een dikke week verder ben dan dat ik zou zijn??? Rara politiepet…. de gynaecoloog snapte er ook niets van, maar het doel is toch bereikt? Ik ben zwanger. Vandaag dus 10 weken en 3 dagen.

En hoe zwanger…. spugen spugen spugen en moe moe moe moe moe, geen fut…. helemaal niet. En slapen slapen slapen, heel veel, ik ga ook ’s middags even liggen, anders haal ik de avond niet. En dan dromen….. hele rare dromen… nee, niet dat er iets ernstigs gebeurt met ons kindje, maar rennen en vliegen en dingen die nergens op slaan…. hele rare dingen dus… Met als gevolg dat ik ’s morgens niet uitgerust en volledig gebroken wakker wordt. Alle spieren doen me pijn en mijn botten beginnen te kraken….. Ik ga dus kijken of ik geen hulp kan krijgen. Dit kan zo niet langer. Ik ken een goede paragnost, die heeft me vaker geholpen (in het verleden) en met haar kan ik goed praten. Ze is ook een hele goede vriendin en heeft bovendien ook een kindje verloren. Van anderhalf, aan wiegendood… Het gevoel komt haar dus wel bekend voor….

Feestdagen en dagen die een andere betekenis krijgen…. De week na de vakantie was een rare week. De bevestiging van de zwangerschap op maandag, de kans op een “gewone” miskraam is klein… ik heb de hele dag lopen janken…. Dan iedereen vertellen, ja dat heb ik al gedaan. Nou ja iedereen… gewoon een paar mensen, en verder moet het zich maar rondvertellen. Rare reacties…. sommige zelfs van “o, nou is alles weer goed!”????????? Maar ook begrip hoor. Woensdag terug naar de bedrijfsarts, ik ben nog steeds ziek en zie mezelf voorlopig nog niet gaan werken.

En dan donderdag, 14 september… onze (ex-)trouwdag… 5 jaar getrouwd….. en precies een halfjaar geleden dat Yorrick geboren en overleden is… over dagen die een andere betekenis krijgen…. Dit was dus echt een rotdag!!! Ik ben benieuwd hoe het met de feestdagen gaat, en met de verjaardagen (die van mij hebben we overgeslagen dit jaar…) Afwachten dus. En vrijdag het afscheid van mijn oude baas. De confrontatie met alle medewerkers, sommige voor de eerste keer… en vertellen dat ik opnieuw zwanger ben… Dus ook een hele emotionele dag… Heel raar en ik heb dus ook de tijd nodig gehad om hier doorheen te komen. Hopelijk gaat het nu langzaamaan weer beter. Ik geloof dat dit een warrig en lang verhaal geworden is..