Mijn verhaal in het kort

5 april 2001

Ik ben de mama van Yorrick.

Yorrick is tijdens zijn geboorte overleden aan een hersenbloeding. In de laatste fase van de bevalling (letterlijk tijdens de laatste perswee) is Yorrick blijven hangen achter het schaambeen. Hierdoor is, òf een tekort aan zuurstof ontstaan (met als gevolg de hersenbloeding), òf, door het ‘geweld’ dat gebruikt is om hem toch geboren te laten worden, is er teveel druk op zijn nek gekomen (zijn hoofd was al geboren) met het genoemde gevolg.

Dit alles gebeurde op 14 maart 2000 om 20.33 uur. De verslagenheid in de verloskamer was groot. Voor alle aanwezigen was dit een onverwacht en hard einde van een lange dag.

In een periode van drie en een half jaar was Yorrick voor mij de vierde zwangerschap en mijn eerste kind. De bevalling is ingeleid na 41 weken en 2 dagen. Nu en ik weer terug bij af. Het zwanger worden was ook al niet gemakkelijk en ook dat begint nu weer van voor af aan.

De verwerking….. dat is natuurlijk een verhaal apart en voor iedereen weer anders. Ik kon goed praten over Yorrick en de gebeurtenissen erom heen. Er zijn ook een aantal ‘close friends’ waarmee ik de gebeurtenissen steeds weer opnieuw kan bespreken en waarmee ik ook over de toekomst kan praten.

Na de bevalling hebben mijn ex-partner en ik een aantal zaken vrij snel geregeld. 14 Maart 2000 was op een dinsdag. Zo hebben we besloten om Yorrick al meteen de eerste zaterdag erna te laten cremeren. Het idee van een kist sprak ons totaal niet aan en door de goede begeleiding van de uitvaartverzorgster, Carla, kwam een mandje als optie naar voren. Dit hebben we met beide handen aangegrepen. Op vrijdag hebben we de babykamer leeggeruimd, alle kleding, knuffels, speelgoed e.d. ingepakt en later die dag heeft de leverancier alle spullen weer opgehaald. Wij hadden heel sterk het gevoel dat dit achter de rug moest zijn als we zaterdagmiddag weer thuis zouden komen uit het crematorium. Zondag was voor ons een rustdag, de kraamverzorgster kwam voor het laatst en maandag was een nieuw begin…..

De crematie hebben we samen met Carla geregeld. Wij vonden dat dit het laatste was wat voor Yorrick konden doen en we zijn er voor ons gevoel in geslaagd om hier iets moois van te maken. De geboortekaartjes had ik zelf gemaakt en deze waren al zover klaar….. Onverwacht werd dit het rouwkaartje….. Het was druk op de crematie, er waren meer dan 140 mensen. We hebben de muziek laten spreken (Shine on you crazy diamond van Pink Floyd, On Children door Astrid Seriese tekst van Khalil Gibran, Tears in Heaven van Eric Clapton en bij het verlaten van de aula Dirt in the ground door Astrid Seriese), geen gedichten of toespraken door anderen, alleen Carla die de muziek op een mooie en treffende manier aan elkaar praatte. Bij het binnenkomen kregen de gasten een kinderbox met doopsuikers aangereikt. Dit was het kraamcadeau….. en ook dat was al allemaal klaar, dus….. Daarna een koffietafel in het crematorium en vervolgens met de naaste familie en vrienden naar huis. Hier hebben we nog lang nagepraat, gelachen en gehuild onder het ‘genot’ van veel te veel Chinees eten en een stevige borrel…..

Het verstrooien van de as hebben we op 4 mei 2000 gedaan. 4 Mei… zonder opzet, maar dodenherdenking krijgt een geheel andere betekenis. Daarna zijn we rechtstreeks een lang weekeinde naar een hotel in Groningen gegaan. Ook hier heeft Carla ons weer prima begeleid. Wij vonden dat we Yorrick vrij moesten laten. Het idee van opgesloten zitten in een urn sprak ons niet aan. Verder hechten we er ook geen waarde aan om de urn / as als herinnering in huis te hebben. Ik moet er eigenlijk niet aan denken dat er iets met de as zou gebeuren hier in huis… omstoten?? We hebben een fotoboek met zo’n 60 foto’s en dat vinden we nog steeds te weinig. We hebben zijn kaars vanuit het crematorium en het steentje dat bij de as heeft gelegen tijdens de wettelijke bewaartermijn van de as. Als herinnering hebben we daar voldoende aan.

We hebben heel veel dingen met z’n tweetjes (alleen) gedaan. We hadden het gevoel dat ouders, naaste familie en vrienden hierbij belemmerend zouden werken. Die ervaring hadden we de eerste paar dagen al opgedaan. Ook nu heb ik sterk het gevoel dat ik te hard ga voor onze omgeving. Ik ben met de toekomst bezig, ik ben bezig met de geboorte van Plus. Het verlies van Yorrick krijgt een plaats en het verdriet zal nooit over gaan. Ik stuit hierbij op nogal wat onbegrip of op z’n minst vragende dan wel afkeurende blikken…..

Het verdriet een plaats geven uit zich bij mij ook in de fysieke zin. Zo heb ik een aantal herinneringen in een klein vitrinekastje staan op onze slaapkamer. Bovenop dit kastje staat de naam Yorrick in lavenletters. Die had ik tijdens de zwangerschap gekocht en daar had ik al veel lol aan beleefd. Boven dit kastje hangt nu een uitvergroting van één van de foto’s die ik van het ziekenhuis gekregen heb. De enige foto die ik voor mijzelf gehouden heb, die ik dus niet aan vrienden en familie gegeven heb en die ik dus ook niet op deze site heb staan. Iets van Yorrick helemaal speciaal voor mij alleen…

Ook in de huiskamer heb ik twee lijstjes staan met zijn foto’s erin. Hier staat de kaars vanuit het crematorium bij, alsook het kraamcadeautje (een kinderbox met doopsuikers). En het steentje van bij de as en een kleine zilveren rammelaar, die ik van een hele goede vriendin na het overlijden van Yorrick hebben gekregen, liggen er naast. Ook staan er heel vaak verse bloemen in een vaasje of een klein bloeiend plantje bij en ik heb een klein waxinelichthoudertje gekocht om er kaarsjes bij te branden.

En op het kamertje van Plus is Yorrick ook aanwezig. Ik heb bewust gekozen voor een andere babykamer, maar de kleurstelling is hetzelfde gebleven. Ook al het linnengoed is nog hetzelfde. Ik heb 1 muur in blauw geverfd, de muur bij de commode en ik heb daar ‘wolken’ op geschilderd. Ik ben op zoek gegaan naar kleine beertjes en heb zelf een mobiel gemaakt voor bij de commode en ik noem dat Yorrick’s knuffelwolkmobiel. Zo is Yorrick overal erbij en zo kan hij overal over ons waken.