november 2000

Verdriet en herinneringen…

11 november 2000

Gisteravond heb ik nog even het nummer On Children van Astrid Seriese op MP3 gezet voor op deze site… Het was niet de eerste keer na de crematie dat ik deze muziek draaide, integendeel zelfs. Ik heb het heel veel gedraaid en heb ook nog vaker de tekst gelezen. Maar het was wel de eerste keer dat het dit effect op mij had. Ik ben hierna na bed gegaan en zoals gewoonlijk sliep ik niet… en ineens… lag ik te huilen, heel zachtjes, en de tranen biggelden over mijn wangen…. Van verdriet, het doet nog steeds heel veel pijn… maar ook van ‘blijdschap’…. heel raar, maar ik moest aan zoveel mooie dingen denken, mooie dingen die gebeurd zijn tijdens de crematie van Yorrick….:

  • het mandje, dat zo mooi was opgesteld, tussen vele en vele bloemen en met de beer van mijn mama die ze zelf gemaakt had
  • Shine On van Pink Floyd, toen ik binnenkwam, heel hard en heel lang (de life-uitvoering)
  • Carla (de uitvaarverzorgster) die opstond omdat bij Pink Floyd het volume werd teruggedraaid, dat moest nou net niet!
  • mijn vriendin uit Haarlem, die alles overhoop heeft moeten gooien om erbij te zijn, ze zat achter me
  • de overslaande stem van Carla bij het voorlezen van de tekst uit Khalil Gibran
  • ‘wij sluiten ons aan bij de groten der aarde, hij heeft het perfect als muziek kunnen maken’ als woorden voor Heaven van Eric Clapton
  • ‘mama, huil maar, het mag wel hoor…’ en ze liet zich heel even gaan
  • de uitvaartverzorgers van de Dela niet in uniform…. We gaan in spijkerbroek, mijn zoon wordt niet in kostuum gecremeerd en de familie had zich allemaal casual gekleed, Carla heeft dit opgepikt en gezegd dat niemand het uniform aanmocht…
  • het kaarsenvet van de kaars die Carla vrijdagavond nog zelf heeft gemaakt… zo lief dat ze het over het mandje uitstrooide, zo’n mooi gebaar…. een beetje met hem mee, en een beetje bij mij…
  • Dirt in the Ground van Tom Waits gezongen door Astrid Seriese, bij het verlaten van de aula…
  • het afscheid van collega’s toen wij aan het wachten waren om nog een keer de aula in te gaan: alleen een kusje op mijn voorhoofd, heel zacht, heel lief en allemaal hetzelfde, ik voel ze nu nog….
  • ‘Shit, maar die muziek…..!!!’, woorden van een neef
  • ‘voor ons was het niet zo verdrietig, wij weten niet wie daar ligt, daar ligt jullie kindje maar dat kennen wij niet, totdat jou vader de foto van Yorrick onder onze neus duwde…. nu heeft het kindje niet alleen een naam, maar ook een gezichtje….’ woorden van mijn nichtjes, zij zijn overigens 1.5 week later allemaal naar het fotoalbum van Yorrick komen kijken
  • Bas (9jr) die de hele tijd bij mij in de buurt is gebleven en me af en toe knuffelde en vroeg of het nog goed met me ging
  • Ernst, de zwemtrainer van mij van vroeger, ik als vijfjarig meisje zie me nog bij hem op de tenen staan om te dansen op een trainingskamp…. en nu, een boom van een kerel met een heel klein hartje, een knuffel van hem en ik voelde me weer net zo veilig als dat kleine vijfjarige meisje….

En zo kan ik nog wel even doorgaan… zoveel mooie herinneringen, dat het pijn doet om eraan te denken, maar dat het zo mooi is….

De mooiste herinnering

Mijn ex-partner die mij effe wilde vertellen wat op een lint stond (ik had mijn bril niet op met al die tranen…), het was een lint van vrienden die 12 dagen voor Yorrick een dochtertje gekregen hebben, wij waren samen zwanger en samen uitgerekend en zij moesten een meisje krijgen, zodat die met onze zoon zou kunnen trouwen (wij wisten dat wij een zoon kregen, zij wisten het niet). Er kwam niet meer uit dan ‘Rust Zacht’…. de rest bleef steken in zijn keel…. er staat ‘je Vriendin Quinty’ (ik kan dit nu nog niet typen zonder te huilen…)…

Onzichtbaar moederschap

28 november 2000

Een van de moeilijkste periodes tijdens mijn verliesverwerking waren de momenten waarop ik me realiseerde dat ik mama was, maar dat niemand dat aan mijn kon zien. Ja, ik ben mama, maar ik heb niets om voor te zorgen. Ja, ik ben mama, maar niemand zal dat tegen mij zeggen…

Als ik door de stad loop zal niemand zich naar mij omdraaien, iedereen loopt gewoon door. Ik ben anoniem… Anoniem met mijn verdriet, anoniem met mijn verlies… Niemand vraagt zich af wat ik heb meegemaakt, niemand ziet aan mij dat ik mama ben. Als een mama met een kinderwagen door de stad loopt, dan zie je toch veel mensen kijken: ‘o wat een leuke wagen, wat een lief kindje of wat een lieve mama zie ik daar’. Iedereen heeft wel een gedachte over een mama met een kinderwagen, maar niemand denkt aan mij… En als ik eerlijk ben doet dat pijn! Ik ben toch zeker ook mama!

Dit gebeurt natuurlijk niet alleen in de stad, maar ook gewoon als ik thuis ben. Het leven gaat door… Als ik bij ons thuis visite heb, dan wordt er niet veel meer over Yorrick gepraat. Vooral niet als dat mensen zijn die al vaker na het overlijden van Yorrick bij ons geweest zijn. Nee, daar is alles over gezegd en nu moeten we doorgaan… Maar mijn hele lichaam schreeuwt van binnen uit om te mogen zorgen, om erkenning als mama te krijgen… Helaas gebeurt dat niet.

Nu ben ik weer zwanger en nu is het allemaal nog erger, iedereen vraagt altijd hoe het met het kindje in mijn buik is en niemand vraagt meer naar Yorrick… alsof hij er niet geweest is… alsof deze nieuwe zwangerschap alle ellende en verdriet doet vergeten… Nee, het verdriet vergeten? Absoluut niet! Het verdriet is eigenlijk alleen maar erger geworden. De periode van de roes na het overlijden van Yorrick is voorbij en nu begin ik me te realiseren wat ik eigenlijk moet missen. Terwijl de mensen om mij heen verder gaan met hun leven, komt mijn verdriet heel sterk naar boven.

Ik wil over Yorrick praten, ik zou willen dat hij mama tegen me zou kunnen zeggen…

Waarom?

30 november 2000

  • Waarom?
  • Waarom gebeurde dit?
  • Waarom gebeurde mij dit?
  • Waarom moest mijn kindje overlijden?
  • Waarom?

Dit zijn vragen die mij even bezig gehouden hebben. Niet direct na het overlijden, maar in de weken erna. In de weken na de crematie, in de weken dat er kraamvisite had moeten komen, in de weken dat ik me alleen voelde.

Ik ben de vragen eens anders gaan stellen: Waarom zou dit mij niet gebeuren? Waarom zou nou niet mijn kindje overlijden? Helaas, maar ik ben erachter gekomen dat ik niet de enige ben die dit overkomt. Eigenlijk is dat raar, het gebeurt altijd bij anderen… net zoals de staatsloterij, die altijd bij anderen valt…

Een antwoord op mijn vragen? Dat zal ik nooit krijgen! Het enige waar ik blij om kan zijn is het antwoord op de oorzaak van het overlijden van Yorrick: hij heeft een zware hersenbloeding gekregen. Gelukkig hebben ze iets gevonden tijdens de obductie, dan hoef ik me dat in elk geval niet meer af te vragen. Yorrick is met zijn schouders achter mijn schaambeen blijven hangen, twee, drie minuten. Helemaal niet zo lang, eigenlijk, maar voor hem net te lang. De hersenbloeding is als gevolg hiervan ontstaan: of door luchttekort of omdat er teveel druk op zijn nek is gekomen. Dat zal ik nooit helemaal met zekerheid kunnen zeggen. Er zijn andere baby’tjes die tijdens de bevalling blijven hangen en die halen het wel…. Daar is dan weer die vraag: Waarom?????

Het enige wat ik nu nog kan doen is ermee leren leven, ermee leren omgaan. Leren leven met het feit dat mijn kindje dood is, dat mijn kindje niet heeft mogen leven. En dat is moeilijk! Vind ik dit leuk? Nee, absoluut niet, maar ik wil ook niet mijn hele leven alleen maar blijven treuren. Ik wil weer vrolijke dingen doen en een nieuwe toekomst voor mijzelf maken. En nu ben ik een tijd verder en voel ik heel sterk de behoefte om heel veel over Yorrick en mijn gevoelens te schrijven en vooral ook te delen met anderen.

Een nieuwe toekomst? Die is gemaakt… hoop ik… Op dit moment ben ik weer zwanger, mijn vijfde zwangerschap inmiddels en hopelijk mijn eerste levende kindje. Ik ben op de helft van mijn nieuwe zwangerschap op het moment dat ik dit schrijf, nog 20 weken te gaan. Het is niet makkelijk, ik wordt tussen vreugde en verdriet heen en weer geslingerd, maar ik leef voor de toekomst en het verlies van Yorrick moet daar een vast plekje in krijgen. En dat gaat zeker lukken, alhoewel ik ervan overtuigd ben dat ik alles nog een keer ga doormaken op het moment dat dit kindje wel huilend ter wereld komt. Yorrick heeft zijn stem nooit laten horen…

Waarom? Waarom niet? Ik weet het niet… Antwoorden zijn er niet, acceptatie is nu belangrijk. Acceptatie en vreugde om herinneringen wat ik wel gehad heb en wat ik wel allemaal voor Yorrick heb kunnen doen. Ik realiseer me heel goed dat het vaak anders gaat, dat er ouders zijn die voor hun gevoel niet op een goede manier afscheid van hun kindje hebben kunnen nemen. Bij mij is de begeleiding omtrent het overlijden van Yorrick heel goed geweest en daardoor heb ik mooie herinneringen en voor mijn gevoel op een mooie wijze afscheid kunnen nemen van mijn zoon.