juni 2000

De naam Yorrick

4 juni 2000

De naam Yorrick…. da’s een goeie…. ik weet eigenlijk niet zo goed hoe en wanneer dat ik die verzonnen heb, maar hij was er ineens. Ik had eerst Yourie (te oubollig…) en Yannick (komt te vaak voor!!!!) en daaruit is Yorrick ontstaan. Achteraf blijkt dat het een bestaande naam is (zoiets verzin je ook niet zelf!), maar hij komt maar heel zelden voor.

De ‘rr’ en ‘ck’ zijn min of meer een grapje. Hanckmann (‘ck’ en ‘nn’) moet ik altijd spellen en Yorrick kon dan lekker veel spellen…..

Ik moet bekennen, ik ben al met de volgende namen bezig, het laat me niet meer los….

Beslissingen nemen

18 juni 2000

Beslissingen nemen op cruciale momenten… Je mag jezelf geen verwijten maken voor de beslissingen die je op emotionele momenten neemt. Je gaat volledig af op je gevoel…. Je hebt een kindje negen maanden lang verzorgt en dan komt de bevalling… En na een bevalling ben je nog lang jezelf niet…. Het duurt lang eer je na een bevalling een beetje kunt reageren zoals je dat voorheen zou doen, laat staan als er dan ook nog iets misgaat….

Ik ben in de houding van de bevalling tot ongeveer 00.30 uur blijven liggen, ik wilde niet gewassen en het bed niet anders en niets!!! Terwijl Yorrick al om 20.33 uur geboren en overleden is… Een rare reactie… Achteraf heb ik er enorme spijt van dat ik hem niet zelf gewassen en aangekleed heb. De verpleegkundige kwam binnen met de vraag of zij hem zou wassen voor ons…. en daar heb ik instinctief natuurlijk ja op gezegd, maar nu… nu zou ik willen dat ik dat zelf gedaan had.

Ik heb Yorrick ook in het ziekenhuis gelaten en ben ook niet meer gaan kijken in het mortuarium. Ik had nog een warme baby in mijn armen gekregen en het versterven gaat heel snel. Ik heb wel foto’s van het mortuarium en het is heel duidelijk dat hij daar al veranderd was… Ook bleek op de foto’s dat ze na de autopsie zijn jasje verkeerd dichtgeknoopt hadden…. Toen ik dat voor het eerst zag, was het al te laat. Yorrick was al gecremeerd en ik was totaal overstuur. Naderhand heb ik er eigenlijk alleen maar mee kunnen lachen, dat zou mij ook gebeuren met al die onhandige kleine babykleertjes. Zo heb ik toch nog een beetje plezier van mijn herinneringen en het is nu toch te laat om andere beslissingen te nemen.

Wat ik wel belangrijk vind en dat ik ook aan de gynaecoloog heb verteld, is dat ik het heel erg mistte dat ik Yorrick niet zelf heb gewassen… Zelf heb ik hier niets meer aan, maar voor andere ouders kan het wel nog helpen. Als ze de vraag anders zouden stellen: Wil je hem zelf wassen of zal ik dat voor je doen? Dan denk je in elk geval op dat moment erover na of je het zelf zou willen doen en wanneer en je kunt natuurlijk altijd nog nee zeggen…

Doorgaan

27 juni 2000

Ben ik dapper?? Nee, zo beschouw ik mijzelf niet echt. Ben ik moedig?? Het is voor mij gewoon een vorm van overleven. Ik wil graag een kindje om voor te zorgen en doorgaan is helaas de enige oplossing voor mij. Ik wil verder, met de toekomst bezig zijn en daar past dit traject in. Een broertje of een zusje voor Yorrick, dat is mijn hartenwens…

Als ik afgelopen december niet zwanger was geweest, dan was ik gestopt. Ergens is er een einde, maar om nu nog te stoppen…. om nu nog te zeggen: ik laat het hierbij…. Nee, dat kan ik niet! Dus ik gaan verder. En in de toekomst zie ik wel verder, maar eerst dit en nu…. Maar ik denk niet dat ik het opgebracht krijg om dit hele traject nog een keer te doen voor een derde…..

Ik heb uiteraard een andere gynaecoloog, inmiddels de derde. Na die toestanden met die buitenbaarmoederlijke zwangerschap hebben ik op een gegeven moment een tweede arts in hetzelfde ziekenhuis geraadpleegd, omdat ik de zaken niet meer vertrouwde. Dat bleek terecht en ik ben toen bij deze tweede arts gebleven. Bij hem ben ik uiteindelijk de vierde poging spuiten zwanger geraakt van Yorrick. De eerste poging was met dat spul van Moeders voor Moeders, maar daar bleek ik allergisch voor. De tweede en derde poging hebben ook beiden geen eisprong opgeleverd en toen de arts het wilde opgeven en wilde opereren, hebben we met hem in overleg nog een vierde poging gedaan. Meteen van het begin af aan meer stimuleren en iedere dag controle in het ziekenhuis zodat we de eitjes tenminste konden volgen en ze niet na 2 dagen spontaan verdwenen waren…. Die vierde poging was raak en toen is Yorrick geboren.

Nu ben ik bij de derde arts inmiddels. Ik ben gebleven bij de arts die uiteindelijk de bevalling van Yorrick heeft gedaan, onze eigen arts was in de tussentijd met vervroegd pensioen gegaan en zit nu in de Commissie Nieuw Ziekenhuis. Tijdens de zwangerschap ben ik gewoon onder controle geweest van de verloskundige (een praktijk in dit geval). Ik mocht min of meer kiezen en ik vond dit ‘gezelliger’ en minder klinisch. Het zwanger worden was voor mij het probleem en na 10 weken was er geen reden meer om nog in het ziekenhuis te blijven. De arts die de bevalling heeft gedaan is heel aardig en heel eerlijk. Ook heel gemoedelijk en ik voel me prettig bij hem. Bovendien krijg ik alle medewerking, wat in mijn geval best wel voordelig kan zijn. Zo hoef ik niet altijd zo heel lang te wachten op uitslagen en wordt er sneller een echo gepland bijvoorbeeld.

Ik ben in elk geval trots op Yorrick (en misschien is hij ook een beetje trots op mij). Hij was een prachtige baby, heel apart, heel veel haar en krullen, maar waar die vandaan komen dat is voor mij een raadsel??? En afgelopen week heeft voor de eerste keer iemand durven uitspreken wat ik zelf ook gezegd heb: “Het is eigenlijk zonde dat zo’n mooi kindje niet mag leven…” Klinkt raar hè, maar toch voel ik dat zo. Hij was zo bijzonder en het wordt moeilijk om dat nog een tweede keer te evenaren.