juli 2000

Uitstrooien

7 juli 2000

Wij hebben Yorrick gecremeerd en 6 weken na de crematie uitgestrooid. Voor mijn gevoel was dit heel belangrijk. Ik hecht geen waarde aan “dit soort” tastbare dingen, maar ik vond het belangrijk dat hij vrij kan rondvliegen. Yorrick ligt naast het spoor, hij kan zo overal naartoe. Helemaal vrij…. niet opgesloten in een urn….

Het boeket dat wij zelf op het mandje hadden liggen heb ik bewaard tot het uitstrooien. Ik heb het gewoon in de huiskamer laten indrogen. Bij de verstrooiing van de as heb ik dit boeket op de as gelegd. Mensen reageren hier verschillend op. De een vindt het maar niks dat je het boeket zo laat vergaan….. De ander vindt dat je het niet moet wegdoen bij het verstrooien….. En zo heeft iedereen wel iets op te merken.

Ik heb dus niet echt iets tastbaars overgehouden van Yorrick, niet van Yorrick zelf… En toch heb ik behoefte aan iets… iets van mijn zoon. Ik heb er zelf voor gekozen om dit in de beslotenheid van onze mijn slaapkamer te realiseren, intiem en voor mij alleen. Tijdens de zwangerschap had ik Laven-letters gekocht die zijn naam vormen. Die staan nu op mijn slaapkamer en daarboven hangt een vergroting van zijn mooiste foto.

En ook in de huiskamer is hij nog steeds aanwezig. Ik heb twee foto’s op de kast staan, naast de kaars die tijdens de plechtigheid in het crematorium gebrand heeft. Ook het steentje van de as uit het crematorium ligt hier. Deze zullen later waarschijnlijk ook naar mijn slaapkamer gaan.

Kinderwens

18 juli 2000

Yorrick is gestorven tijdens de geboorte en 2 dagen later wist ik al dat dit de enige complicatie was geweest. De kinderarts was zo vriendelijk om zijn bevindingen direct door te bellen. Eigenlijk heb ik toen al definitief besloten dat ik nog een kindje wilde. Bovendien is het voor mij moeilijk om opnieuw zwanger te raken. De tijd heeft dat helaas niet veranderd, dus waarom wachten? En het wachten maakt een volgende zwangerschap echt niet makkelijker! Dat wordt een hele moeilijke periode, daar ben ik me zeer zeker van bewust.

Ook heb ik reacties gehad in de trant van: “wacht nou nog even” (waarop???) en “je moet eerst nog over Yorrick heenkomen” (alsof je daar volgend jaar volledig overheen bent!!!) en “je moet niet zo hard vooruit willen lopen” (nee, stil blijven staan bij dingen die er niet zijn en vervallen in: “wat als…..”). Ik ben ervan overtuigd dat de verwerking van het overlijden van Yorrick heel goed samen kan gaan met een nieuwe zwangerschap en een volgende zoon of dochter. Volledig verwerken doe je dit volgens mij nooit, je geeft het alleen een vaste plaats in je leven. Het wordt een deel van je. En waarom zou daar niet een nieuw stukje aan toegevoegd kunnen worden. Iets positiefs, dat verzacht misschien een beetje de pijn, dat haalt de scherpe kantjes ervan af.

Als het nou nog eens fout gaat?? Dat zie ik dan wel weer, maar moet je daar dan van uitgaan???? Dit wil ik in elk geval niet! De toekomst, dat is belangrijk. Dat is verder gaan! En het verleden geef ik daar een plekje in!

Op dit moment ben ik dus al bijna 3 maanden opnieuw bezig om zwanger te worden. Ik ben direct gestart na de eerste menstruatie en gelukkig weten we nu wat het probleem is en hoef ik niet weer alle onderzoeken e.d. opnieuw te doen. Ook de gynaecoloog werkt heel positief mee (het is net alsof het voor hem belangrijker is dan voor mij…), dus hopelijk duurt het nu niet nog eens 3 jaar en daar ziet het op dit moment dan ook naar uit. Alleen dit is wel heel moeilijk om te doen. Ten eerste is dit geestelijk heel slopend…. een enorme druk en het gaat ook nog niet zoals het hoort. De situatie is iets erger dan voor de zwangerschap van Yorrick. Ten tweede werken de hormonen die ik spuit nu ook niet bepaald positief mee…. voorheen was dat redelijk goed te doen, maar nu….Ten derde…. iedereen wil alles weten…. ieder prikje, ieder onderzoekje, iedere echo….. alles!!! En dat is op zich wel fijn, maar je kunt nu ook niets meer voor jezelf houden. En iedereen heeft wel een opmerking of weerwoord of goedbedoeld advies bij welke uitslag dan ook… maar vooral als die weer eens niet zo is als die zou moeten zijn… “Zoek toch een ander ziekenhuis”, “Is die gynaecoloog wel goed?”, “Laat alle rotzooi nou maar achterwege en doe het maar natuurlijk”. Alsof zij ineens allemaal voor arts gestudeerd hebben!

Voor mij is het eigenlijk heel eenvoudig: Yorrick is overleden, maar daarmee niet mijn kinderwens!!! En daar ga ik voor!