september 2001

5 Maanden verder…

11 september 2001

Ik ben 5 maanden verder… 5 maanden… 5 drukke maanden, 5 emotionele maanden en 5 maanden als mama van Yorrick en Yorian. Plus is geboren en Yorian geworden, een lekker ventje dat mij heel blij maakt. Ik geniet enorm van hem. Ik ben hele dagen thuis en zorg voor hem. Toch ontbreekt er iets…

De eerste weken na de geboorte van Yorian waren erg druk, zoals alle eerste weken na de geboorte van een kindje. Emoties bleven niet uit… de geboorte zelf… het daadwerkelijk horen huilen van een kindje, jouw kindje… daarna het eerste badje, de thuiskomst, de eerste keer in de wandelwagen… toch ben ik daar redelijk goed doorheen gekomen. Praten en je tranen laten lopen als die kwamen, dat was de oplossing. Lichamelijk ging het ook snel beter met mij, een keizersnede is niet niks, maar met rust en opletten wat je doet kom je een heel eind. Het verhaal van mijn keizersnede zet ik ook nog wel een keer op papier.

Toen Yorian en ik een beetje aan elkaar gewend waren brak voor mij de moeilijkste tijd aan. Yorian kreeg een ritme, ik ook. Overdag was ik de hele dag met hem bezig, leuk, maar niet altijd… ’s Avonds was het dan rennen om het huishouden draaiende te houden, laat naar bed, warrig slapen en ’s morgens vermoeid weer op. Ik ben mama, ik ben huisvrouw, ik ben echtgenote, ik ben geliefde, ik ben vriendin, maar wie ben ik nou eigenlijk… en vooral, waar ben ik nou eigenlijk en wanneer ben ik nou eigenlijk…. Voor mijn eigen gevoel en mijn eigen ik was geen plaats…. Ik besefte dat dit zo niet door kon gaan en gaandeweg besefte ik steeds meer dat ik Yorrick mis, ik mis dat ik niets meer voor hem kan doen, dat ik hem niet kan verzorgen. Kleine dingen, zoals bloemetjes neerzetten en even zijn foto aanraken zijn heel belangrijk geworden…

Een vriendin vertelde dat je het meest kwetsbaar bent op de momenten dat het niet uitkomt en dat is ook zo. Ik zit niet goed in mijn vel en daardoor mis ik Yorrick meer en daardoor zit ik weer niet goed in mijn vel. Ik moet oppassen om hier geen eindeloze spiraal van te maken. Gelukkig heb ik hierover gepraat en besef ik het zelf. Ik werk nu aan een beetje tijd voor mijzelf, echt voor mij, zonder verplichtingen en lekker doen waar ik op dat moment aan toe ben. Dat werkt en dat werpt ook langzaam zijn vruchten af. Ik voel me een stuk beter en ben dan ook vrolijker voor Yorian. Kan het huishouden weer aan, alhoewel ik geen ritme heb en vreselijk de weg kwijt ben in de keuken bijvoorbeeld…

Yorian is een leuk ventje, hij groeit en ontwikkeld snel, te snel… hij is al lang niet meer die kleine baby die hij in het begin was. Ik ben blij dat ik hem mag kennen en dat ik voor hem mag zorgen. Zo langzaam komt mijn eigen leven ook weer terug, nou ja, terug… het zal nooit meer hetzelfde zijn en dat hoeft ook niet. Ik heb voor een ander leven gekozen, voor mijn kinderen gekozen, maar zo af en toe mag ik ook nog mezelf zijn. En deze eigen ik heeft eigenlijk een vreemde wens… ik zou graag nog een kindje willen… Vreemd? Nee, voor mij niet! Ik wilde altijd al een groot gezin, dat zit er waarschijnlijk niet in, maar ik zou graag nog een kindje willen waar ik voor mag zorgen, een broertje of een zusje voor Yorian om mee te spelen en voor Yorrick om over te waken.

Nog een keer zwanger zijn, nog een keer een kindje mogen krijgen, dat was eigenlijk al heel snel na de keizersnede van Yorian mijn wens. En ik wil het graag nu, zo snel mogelijk… Nu?? Ik weet dat dat onmogelijk is… maar ik wil graag proberen om weer snel in verwachting te raken, nu heb ik nog de moed ervoor… slik… ik spring in het diepe en ga maar gewoon afwachten wat de toekomst ons gaat brengen, maar ik wil er niet te lang over hoeven na te denken… Dan word ik bang, heel bang, bang dat het nog eens misgaat… bang dat het nooit meer zal lukken… Yorian was een kadootje…

In het nagesprek met de gynaecoloog is mijn kinderwens ook ter sprake gekomen. Hij vertelde dat ik mogelijk spontaan zwanger zou kunnen raken en stelde voor om het een maand of 3 te proberen. Lukt het niet, dan wilde hij graag helpen. Ik ben die 3 maanden inmiddels gepasseerd en ik mag eigenlijk wel stellen dat het niet lukt. Ik heb geen regelmatige cyclus, de hoop op een spontane zwangerschap is heel erg klein geworden. Volgende week vrijdag ga ik naar de gynaecoloog en met hem wil ik bespreken hoe ik een en ander ga aanpakken om hopelijk zo snel mogelijk na de vakantie zwanger te raken. En daarna zien we wel weer verder, alles in kleine stapjes behapstukken, eerst een zwangerschap…..

De trouwdag komt eraan, een moeilijke dag. Feestdagen en andere bijzondere dagen zijn toch al altijd de dagen waarop je verdriet het hardste toeslaat maar de datum is ook heel bijzonder. 14 September is precies een half jaar na 14 maart… Op de verloskamer werd duidelijk dat Yorrick 8 zou worden als wij 12.5 jaar getrouwd zijn… Dat zijn dus van die datums en die koppelingen die je nooit meer vergeet…

Yorrick, ik zal je missen op die dag, maar Yorian is bij mij. Ik maak er een leuke dag van en ’s morgens heb ik een ontmoeting met twee hele belangrijke meiden in mijn leven; de verpleegkundigen op de verloskamers, zij waren bij de bevalling van Yorrick betrokken en hebben mij bij de keizersnede van Yorian perfect gesteund en opgevangen. Meiden die voor mij een hele belangrijke plaats in mijn leven ingenomen hebben. ’s Middags gaan we dan met z’n 3-en voor het eerst naar Centerparcs zwemmen en ’s avonds dan lekker uit eten aldaar. Het zal ook wel emotioneel zijn, dromen van voor Yorian komen dan weer naar boven net zoals onze eerste vakantie met z’n 3-en… En zo zal mijn hele leven wel gevuld zijn van eerste dingen die we met z’n 3-en kunnen doen, die we eigenlijk al veel eerder hadden moeten doen… Ik zal wel nooit wennen aan de pijn, aan het gemis, aan de gedachte, maar moet dat dan? Ik wil gewoon genieten van mijn tweede knul en de herinnering aan mijn eerste knul bewaren en op dit moment wil ik graag dromen van een derde knul… of een meid…

Mijn wens…

20 september 2001

Ik heb een boek gekocht en in 1 ruk uitgelezen, Er is iets mis, van Karin Idzes. Het gaat over haar 4e kindje (het tweede van haar huidige echtgenoot) die geboren wordt met een ernstig open ruggetje dus… Jelle heeft 1 week mogen leven, maar zou totaal geen menswaardig leven kunnen lijden en zij hebben als ouders moeten beslissen om hem niet te gaan behandelen en hem te laten overlijden… Zij schrijft over dit en over de impact op haar gezin en op de omgeving. Ook heeft zij een aantal gedichten geschreven.

Ik vond het een mooi boek, maar ergens mistte ik toch iets… Iets van rauwe emotie, denk ik… Ze raakt een aantal onderwerpen zoals de impact op het gezin, haar relatie en de omgeving maar vlak aan… jammer, maar misschien is dat ook te prive. Misschien ervaar ik dit alleen zo, omdat ik zelf zo vol rauwe emotie zit op dit moment… Ik schrijf ook heel veel van mij af. Ik heb voor Yorrick al zijn site gemaakt daar vind je dagboekfragmenten op terug. Nog lang niet alles, maar wel al veel… Mijn verhaal van Yorrick en ook nu, van de tijd erna en de komende onzekerheden… En dan vol met de emotie die ik nu heb..

Ik zit inderdaad vol rauwe emotie.. en ik ben angstig.. morgenochtend naar de gynaecoloog. Afspreken wat we gaan doen, zo snel mogelijk na de vakantie in oktober…. slik… spannend en angstig tegelijk. We willen graag een derde kindje, maar wat brengt dat een onzekerheid en een angst met zich mee.. nu al.. inmiddels ben ik alweer een dikke 1.5 week overtijd… mijn cyclus is dus totaal niet wat het zijn moet! En dan iedere keer, na 2 tot 3 dagen overtijd komt dan die vraag.. zou ik???? Om dan vervolgens na 2 weken de moed bij elkaar te rapen en een test te doen.. die dan negatief is… en dan de teleurstelling.. de tranen… nog langer wachten en dan eindelijk weer eens ongesteld te worden…. Ik kan hier dus totaal niet tegen! Dit breekt me volledig! Dit had ik voor Yorrick, voor Yorian en nu dus ook weer… De gyn. hoopte dat door de zwangerschap en de geboorte van Yorian nu alles anders zou zijn, maar helaas, niets is minder waar… Waarschijnlijk ga ik dus weer spuiten, dubbele dosis Gonal F… lange weken, lange spuitenweken, en dan hopelijk een eitje… Misschien eerst alleen een cycluscontrole, om te kijken hoe het nu is… Maar misschien, heel misschien… ben ik?? Tranen.. daar zijn ze weer… ik vraag morgen in elk geval voor een HCG test, dan hebben we dat alvast uit de wereld geholpen… en nu ga ik lekker naar mijn mannetje… even tutten… even de tranen wegwerken…. even….