augustus 2000

Afwachten

4 augustus 2000

Ik heb mezelf erop betrapt dat ik het contact met de ‘buitenwereld’ een beetje gemeden heb de afgelopen weken. Onbewust bewust, of bewust onbewust…. wie zal het zeggen. Maar ik had er gewoon geen behoefte aan. Alle mensen om mij heen weten dat ik weer in het ziekenhuis loop en iedereen wil altijd alles weten, maar op een gegeven moment is het voor mij genoeg geweest. Aan goede vrienden vertel ik wel alles, maar aan kennissen (zoals ik de rest groepeer…) doe ik dat niet. Het is allemaal wel goed bedoeld en ze zijn ge├»nteresseerd, maar ik heb het gevoel dat het lijkt op ‘sensatie zoeken’, als je dat zo mag uitdrukken. Bovendien snappen de meeste toch niet wat door mij heen gaat…

Op dit moment spant het erom, het is of zwanger of pas rond oktober weer beginnen….. Ik ga namelijk eerst nog met vakantie en dan worden de behandelingen in het ziekenhuis stopgezet. En wonder boven wonder (ja hoor, die zijn de wereld nog niet uit!) heb ik (als het goed is!) na bijna 50 spuiten en 2 tussenvloeiingen een eisprong gehad. En natuurlijk kon ik zo’n kans niet onbenut links laten liggen!!

Ik ben dus heel actief geweest op onze eigen zolder achter de PC. Ik zie wel of dit bijtrekt… Maar ik ga eerst lekker op vakantie en hoe raar het ook klinkt, maar ik verheug me er toch wel op hoor. Na het overlijden van Yorrick ben ik in mei ook al een week op vakantie geweest, maar dat was eigenlijk een grote mislukking en ik was blij dat ik weer thuis waren. Vlak voor vertrek heb ik heel slecht nieuws gehad van een goede vriendin die 2 maart bevallen was van een dochtertje en dat was eigenlijk net teveel voor mij. Maar nu, nu heb ik behoefte aan: rust, vreemden, lekker opgaan in de menigte…. zon, zee en strand…. Ik ga naar Lanzerote, de Canarische eilanden zijn een favoriete vakantie(ei-)land en zolang als ik kan gaan, wil ik daar zeker nog naartoe.

Zwanger worden

11 augustus 2000

Mijn cyclus is niet wat het zijn moet. Er is gewoon geen regelmatige eisprong, als er al een eisprong plaatsvindt. Ook het stimuleren hiervan verloopt erg moeizaam en de heren doktoren hebben mij tot apart geval gebombardeerd. Kortom, ze weten het ook niet meer.

Ik reageer dus niet of nauwelijks op de hormoonbehandeling met Gonal F die via injecties wordt toegediend. Zelfs het injecteren van de dubbele dosis is niet effectief. Het moeders voor moeders alternatief levert mij alleen maar allergische reacties op….. Als er al een eitje komt, dan duurt het verschrikkelijk lang voordat het enigszins iets voorstelt. Vaak zo’n 25 dagen, zelfs met injecties! En dan is het nog maar de vraag of het eitje voldoende doorgroeit (tot 19mm) om dan de laatste spuit te zetten (Pregnil) die de eisprong zou moeten veroorzaken (bij 21mm). Letterlijk zou moeten…., want dat weten we dus niet zeker….

De uitslagen van het bloedprikken en de echo’s zijn vaak heel zwaar. Voorheen (voor Yorrick) kon ik hier redelijk mee omgaan, maar dat is nu allemaal moeilijker geworden. De druk lijkt als het ware groter. Ik moet iedere dag naar het ziekenhuis… iedere dag bellen voor uitslagen e.d…. dat is wel slopend ja, maar ik ben er, hoe raar het ook klinkt, niet de hele dag mee bezig. Soms vergeet ik zelfs wel een keer te bellen…….

Op dit moment is het moeilijker… ik doe nu even niets…. er is mogelijk een eisprong geweest van 1 eitje…. en mogelijk is dit dus bevrucht…. mogelijk ook niet, maar ik moet afwachten. Dat vind ik de moeilijkste periode… het wachten, het nietsdoen en het niets kunnen doen! Over een dikke week weet ik hopelijk meer, maar als het niet ‘raak’ is, moet ik gaan wachten tot ergens in oktober of zo voordat ik weer opnieuw kan beginnen. Ik ga op vakantie en dan wordt de behandeling tijdelijk stopgezet. Ik moet dan een hele cyclus wachten, 4 weken? 6 weken? 8 weken? 12 weken? Kortom hoelang…. dat weet ik dan ook weer niet en ook niet of er dan niet spontaan toch iets gebeurd is…. ONWETENDHEID dat is verschrikkelijk.

IVF is zonder volledige eirijping geen alternatief voor mij, aangezien de stimulering in dit geval met dezelfde hormonen wordt gedaan. Verder is het natuurlijk ook nog eens zo dat als er al eitjes zijn deze pas aangeprikt kunnen worden vanaf 14 mm(?) en dan zijn ze bij mij vaak al weg! Stel dat ze aangeprikt kunnen worden dan is het terugplaatsen weer het volgende risico (t.o.v. een ‘natuurlijke’ bevruchting). De meerwaarde is volgens de arts dus gering.

Voor Yorrick was de situatie ongeveer gelijk aan die van nu, met dien verstande dat nu de controle over een cyclus ondanks alles nog verder weg lijkt te zijn. Er gebeuren nog meer onverklaarbare zaken….. hormoonwaarden die dalen ondanks het spuiten… ongesteld worden midden in een cyclus… geen eitjes terwijl de bloedwaarde zegt dat die er wel zouden moeten zijn… en dat soort dingen. Hoe dit gekomen is…. dat is voor mij ook een hele grote vraag.

Ik heb voor Yorrick 3 keer een miskraam gehad (8 – 12 weken), waarvan 1 buitenbaarmoederlijke zwangerschap!!!!! De gynaecoloog van toen had een foutje gemaakt… het niet gezien… mij op vakantie gestuurd…. daar ging het dus mis… met alle risico’s van dien… en achteraf heeft hij ook nog alles glashard ontkent terwijl het wel in mijn dossier staat!!!! Ik heb hier heel veel (fysieke!) pijn van gehad… heb maanden aan een stuk gevloeid en waarschijnlijk (voor mijn gevoel!) is hierdoor een zware storing ontstaan. Ik heb ontzettend veel geluk gehad… volgens de verhalen…. had dit voor mij verkeerd af kunnen lopen! De arts nu zegt dat dat niet de oorzaak kan zijn, maar het menselijk lichaam is een hele rare en onbegrijpelijk machine die je niet volledig onder controle kunt hebben. Dat blijkt wel weer.

Op dit moment zit ik dus in de fase afwachten en onwetendheid…. helaas. En eventueel als…. dan moet ik ook nog afwachten, ik heb immers niet voor niets ook nog 3 miskramen gehad!… Volhouden? Doe ik, de aanhouder wint! Het leven heeft mij in het gezicht gespuugd, maar ik spuug nog veel harder terug!

Zwanger…

21 augustus 2000

Ik ben dus vanmorgen naar het ziekenhuis geweest, de HCG was positief….. en ik schrok toch wel een beetje… heel erg…. maar ik vind het ook heel leuk…. Het is allemaal zo dubbel… zo raar…. en totaal niet verwacht. Je bent ermee bezig en toch ook weer niet…. Na bijna 50 injecties was er ineens een eitje. Niemand verwacht dan dat het ook in 1 keer raak is…… Dat was ook zo met Yorrick, na nog veel meer spuiten en een langere periode van onderzoeken e.d. was er ook ineens een eitje… nou ja 3 dan, waarvan er 2 gesprongen zijn en 1 bevrucht….. GEK HE? Zou ik supervruchtbaar zijn??? ALS……. er tenminste een eitje is….

Nou ja, het is nog heel erg wennen, het is ook nog heel heel erg vers. Maar als het misgaat, dan moet het ook zo zijn…. Ik ga er niet vanuit dat het goed is, maar ik ga er ook niet vanuit dat het niet goed is…. Je weet maar nooit….. Een paar echte goede vrienden weten het, daar kan ik ook alles mee delen en verder alleen nog mijn ouders. De rest komt wel ergens in oktober of zo… als ik me wat veiliger en sterker voel.

Nu is het afwachten, hopelijk vind ik rust om toch te genieten…. maar ook de tranen zullen regelmatig vloeien hoor!

Katten

29 augustus 2000

Even iets raars…. Er was iemand die tegen mij zei dat ik in de zwangerschap rustiger was geworden….. Hij vond dat ik de tijd nam om gewoon rustig op de bank te gaan zitten…. terwijl ik dat voorheen nooit deed. Ik was altijd druk druk in de weer. En nu… nu heb ik mezelf er al op betrapt dat dat waar is. Gek, maar ik heb inderdaad deze week al rustig op de bank gezeten…….

En raar, maar waar. We hebben 6 katten, hele lieve beesten. Die liggen nooit bij mij, nee ik ben alleen goed genoeg om ze eten te geven. Maar tijdens de vorige zwangerschap zijn ze bij mij op de bank komen liggen en zelfs bij mij op de schoot en nu doen ze dat weer??? Rare beesten! Maar zouden ze toch al iets in de gaten hebben? Ook de week na het overlijden van Yorrick zijn ze de hele dag bij mij komen liggen, hoe druk het ook in de kamer was! Net alsof ze weten dat je ze nodig hebt! Wie zegt dat dieren niet intelligent zijn???? Wat er ook gebeurt…. Iedereen heeft het er altijd over dat we de beesten liever niet zouden hebben als we een baby’tje hebben, en dat ze naar de allerlaatste plaats zullen verdwijnen…. Nou, ik moet zeggen, ik heb ze nooit behandeld alsof het mijn kinderen waren, en dat zal ik ook nooit doen. Het zijn en blijven katten, maar ze zullen echt nooit naar de allerlaatste plaats verdwijnen. Ik heb echt heel veel aan ze, in goede en in slechte tijden. En ik ben daar heel erg dankbaar voor!