Yorrick’s zestiende gedenkdag

14 maart 2016

Shit, je bent er niet. Ja, dat weet ik, maar shit, het komt weer even hard binnen.
Lief mannetje van me… waarom nou toch?

Luister hier:

      Shine On You Crazy Diamond - Pink Floyd

Ik mis hem vreselijk en soms ga ik gewoon terug naar het verleden.
Tranen stromen en het lucht op, ik leer het wel… ooit…

Mijn gedachten zoeken een andere weg, een weg die ik eigenlijk niet meer wil inslaan, maar een weg die ik ook niet kan vermijden. Een weg die onlosmakelijk verbonden is met mij en waar ik tot aan mijn dood toch ieder jaar weer een stukje van zal lopen. Een weg naar herinneringen, een weg naar een bevalling, een weg naar de week voordat ik voor het eerst mama mocht worden, een weg naar het kloppen van zijn hartje… En dan vooral ook de weg naar de oorverdovende stilte erna… Hij deed het niet… Hij was ‘kapot’…

Tranen stromen nu even rijkelijk en dat is goed. Laat het er maar uit komen. Bijna 16 jaar later en toch staat alles haarscherp op mijn netvlies. Mijn perfecte kindje, mijn heerlijke zoon. Mijn stevige beer, 53 cm lang en 4145 gram… alles erop en eraan… alleen was zijn hartje gestopt met kloppen en heeft hij zijn ogen nooit open gedaan. Ooo wat mis ik zijn ogen, zijn blik! Ik heb het nooit gezien en daar heb ik tot op de dag van vandaag spijt van. Maar… het is ook zo raar om van een dode de ogen open te doen, toch?? Waarom?? Tot op de dag van vandaag heb ik nooit een antwoord gehad op het waarom. En ik weet, ik besef dat ik ook nooit een antwoord zal krijgen. Ik weet ook dat ik er niet naar moet zoeken. Maar het doet nog steeds zo’n pijn: Waarom nou toch?? Waarom moest mijn mooie lieve perfecte en o zo gewenste mannetje nou toch dood gaan op het allerlaatste moment?

Ik weet, ik moet niet zoeken naar antwoorden. Ik haal even diep adem en probeer weer tot mijzelf te komen. Ik ben 16 jaar verder en ik heb nog twee prachtige kinderen mogen krijgen. Ik geniet dan ook intens van hen. Maar Yorrick* is hun grote broer. En heel egoïstisch zoals een moeder kan zijn, wil ik gewoon dat hij ook bij ons was! Mijn verdriet is er nog steeds. Het is niet anders, het is niet minder heftig. Het is alleen niet meer zo dat mijn verdriet altijd en ieder moment van de dag aanwezig is. Het is op de achtergrond aanwezig en op sommige momenten komt het even in alle heftigheid naar boven. Verwerken? Nee… Volgens mij kan ik dit grote verlies en gemis niet verwerken. Stom woord trouwens, dat verwerken! Ik heb er wel mee leren omgaan. En ik weet ik ook dat ik verdrietig mag zijn! Zonder oordeel. Maar ik weet ook dat het leven doorgaat en dat ik het leven in volle overtuiging moet leven, zoals hij dat gewild zou hebben.

Zo in de week voorafgaand… Even heavy… Komen de tranen even in alle hevigheid opzetten… Ik laat ze stromen, geef ze de vrijheid. En raap mezelf dan weer bij elkaar.