Yorrick’s vijftiende gedenkdag

14 maart 2015

Luister hier:

      Verlies - Marco Borsato

Het blijft bij verdriet, herinneringen, de ruwe pijn…

‘De dag ervoor’ is vaak de meest beladen dag… je hikt er toch zo ontzettend tegenaan… De afgelopen dagen ben ik regelmatig heel lang onder de douche geweest. Niet omdat ik het zo’n behoefte aan had, maar omdat het gewoon nodig was. Ik heb de tuin een grote beurt gegeven en dan wordt je zelf ook vies… Los van de spierpijn op plekken waarvan ik niet eens wist dat daar spieren zaten… En dan is warm water wel erg lekker! En onder de douche gaan meestal mijn hersens weer op volle toeren ratelen… Als ik bezig ben, dan valt het eigenlijk nog wel allemaal mee. Maar onder de douche… vele herinneringen komen in me op en meestal bedenk ik dan ook wel een tekst die ik zou willen schrijven. Echter, dit keer kwam er geen tekst in mij op. Het bleef bij het verdriet, de herinneringen, de ruwe pijn… en de tranen die rijkelijk vloeiden, maar waarvan toch niemand last had. Zo ook het doucheputje niet…

Deze week heb ik heerlijk kunnen uithuilen bij een ontzettend fijn iemand. Iemand zonder oordeel, zonder waarde… Ik mocht huilen. Ik mocht huilen van mijn lief en dat voelde gewoon even goed. Terwijl ik helemaal niet huilen wil! Ik ben eigenlijk heel gelukkig in mijn leven nu, waarom dan toch huilen? Nou simpelweg omdat ik mijn ventje mis. Gek he?? Hoe kun je nou iets missen, als je het nooit gehad hebt?

Tekst… tekst voor mijn ventje… ik wist niet wat ik zeggen moest, wat ik schrijven kon. Maar ik had het liedje wel gevonden. En uiteraard kan in niet naar het liedje luisteren, zonder tranen. Wellicht dat dat ergens in de loop van komend jaar wel weer kan? Een ding wel… het is algemeen bekend en ook wel ergens mijn eigen motto: “Alles wat gebeurd heeft een reden.” Maar zal ik eens iets zeggen? Ik wil niet dat iets een reden heeft en ik wil eigenlijk gewoon simpelweg egoïstisch zijn en had mijn ventje bij me willen hebben!!