Yorrick’s veertiende gedenkdag

14 maart 2014

Luister hier:

      City of Angels - 30 Seconds To Mars

Vandaag, 14 jaar geleden… Ik mocht mama worden van het allermooiste mannetje van de hele wereld. Mijn zoon, zo lang naar uitgekeken en zo gewenst…

Nu nog, ik kan zijn voetjes voelen, die waren nogal aanwezig in mijn buik. Maar ook zijn rug aan mijn linkerkant… De misselijkheid die 8 maanden duurde, de grapjes die gemaakt werden om de ‘dikke melk’ die ik ’s morgens om 5 uur dronk…
Het gevoel van verlossing, toen ik eindelijk mocht gaan om ingeleid te worden. Tjee… eindelijk van die gigantische buik af en vooral ook dat vocht…
De paniek toen het even niet goed ging, maar ik, die instinctief op mijn linkerzijde draaide en alles was weer helemaal OK. Geen keizersnede…
De grapjes over roze en blauwe muisjes, de gang in het ziekenhuis was bezaaid met roze muisjes… Nee, ik zou blauwe muisjes krijgen…
De oerkracht die me overviel, zomaar ineens… Oooo dat was de bedoeling?!?! Maar van de arts mocht ik nog niet persen, want ik had nog geen volledige ontsluiting. De pijn die volgde, maar ook de roes die erbij hoort… De grapjes die volgden: Zou ik nog mama worden voor mijn 30e??

Het ritme van zijn hartslag door de CTG, woesh woesh woesh, dat ritme hield me op de been, daar deed ik het allemaal voor… woesh woesh woesh…
Een onmenselijk pijnlijk gevoel
Een harde knal in mijn buik
En toen werd het stil…
Ik voel alleen nog het gevoel van verlossing, dat was eruit…

Het bleef stil…
heel stil…

De herinneringen zijn sterk, heel sterk. Geen momentopnames, maar krachtig, ik kan ze opnieuw beleven en voelen. En ja, dat gaat dan ook als vanzelf rond deze dagen. Ik ben mama geworden van het allermooiste mannetje op de wereld, maar hij is niet bij mij gebleven.

Yorrick heeft zijn stempel op mij gezet en hij maakt me mede tot wie ik nu ben. Ik heb nog twee prachtige kinderen mogen krijgen en ik geniet met hen van het leven. Mijn leven maakt af en toe hele rare wendingen. Ik volg een pad, wat ik blijkbaar moet volgen, maar soms zou ik willen dat het pad wat minder hobbelig was. Desondanks ga ik vooruit. Tuurlijk kijk ik soms achterom, dan is er verdriet. Maar er is ook geluk en liefde als ik achterom kijk. En daar houd ik me dan aan vast, voordat ik mijn blik weer vooruit richt.

Ik weet zeker dat ik de afgelopen dagen een paar keer een schop onder mijn kont gehad heb van mijn mannetje. Ik mag verdrietig zijn, maar ik moet ook genieten. Genieten van het nu, genieten van wat er is. Ik weet dat hij daarboven gelukkig is. En ik weet ook dat ik hem nog een keer in zijn ogen mag kijken en hem een waanzinnige dikke knuffel mag geven. Dat wat ik 14 jaar geleden niet gedaan heb en zo ontzettend mis…

Maar hoe zeer ik daar ook naar verlang, ik hoop dat ik nog heel erg lang zal verlangen daarnaar. Mijn leven is hier en nu. En ik leef niet in de stilte, maar ik maak heel erg veel lawaai en ik geniet ervan!

Ik leef hier en nu, maar ooo wat is het soms toch moeilijk…

Deze dag

Yorrick’s dag was een bijzondere dag dit jaar. Ergens was het voor mij in elk geval allemaal makkelijker, eh… alsof het gewoon zo hoorde. Op zijn verjaardag zijn Yorian en Yannicka naar school geweest. Het was fijn weer en ik ben bezig geweest in mijn tuin. Heerlijk met plantjes en zaadjes bezig zijn, het voelde fijn en goed. En in de middag zijn we met z’n drietjes naar het crematorium geweest. Even langs zijn plekje aan de muur en even langs het spoor lopen. We hebben een kaarsje en een roosje gebracht en het was bijzonder om te zien dat alles wat we tot nu toe gebracht hadden, nog steeds gewoon aanwezig was. Een tekening hebben we opgeruimd en de kaars van vorig jaar ook. Even zijn plekje bij het tegeltje netjes maken en hem een fijne dag wensen. Er waren geen tranen.

 

Daarna zijn we naar zijn plekje langs het spoor gelopen. Gewoon even een wandeling door de tuin. Opvallend genoeg lag er dit keer niet veel as langs het pad. Het spoor was dichtbij en de bamboe maakte een geruststellend geluid. En dan heb je het met je kids over hun wensen na hun overlijden: “Uitgestrooid worden langs de sphinx in Egypte of in de buik van een kangaroe.” Ja, het was even fijn om gewoon zo rond te wandelen en samen te praten. Gewoon gezellig! En we besloten om samen pizza te eten en gezellig TV te kijken. Ontspannen Yorrick’s verjaardag vieren.

De zaterdag zijn we traditiegetrouw de verjaardag van Yorrick gaan vieren door te gaan zwemmen in Centerparcs. Samen hebben we een fijne dag gehad. Ontspannen, glijden, zwemmen, glijden, visjes kijken, glijden, liggen en slapen onder de warme lampen, zwemmen en ontspannen. Ja, het was een bijzonder fijne dag, een zonder tranen, met genot en … we hebben otters mogen voeren 🙂 Het was fijn om deze dag te delen en te vieren zoals we dat gedaan hebben. Ik heb er een goed gevoel aan over gehouden, een bijzonder gevoel en ik ben blij dat we dat samen zo gedaan hebben. Ja, Yorrick’s dag dit jaar was bijzonder. Ik hoop dat ik nog veel van deze mooie dagen op deze wijze mag meemaken.