14 maart 2021

White Roses – Joe Buck
You’ve got a Friend – James Taylor

Yorrick is om 20.33 uur geboren, maar zijn oogjes bleven gesloten en zijn hartje bleef stil.
Ik zou het heel fijn vinden als jullie dan een kaarsje voor hem aansteken, zodat er een golfje van licht voor hem is.

Mijn verdriet is nog steeds heftig aanwezig, niet meer dagelijks,
maar vooral in de tijd rondom zijn geboorte.

21 jaar zou je worden, of… ben je geworden… of…


Zaterdag 13 maart 2021

De afgelopen week ben ik ziek geweest, ziek in de zin van een soort migraine, iets wat ik nog nooit gehad heb. Geen idee ook waar het vandaan kwam en wat de oorzaak geweest kan zijn. Hormonaal? De tijd van het jaar? Wie zal het zeggen? Ik heb veel gerust en veel geslapen en daardoor ben ik ook gewoon veel met mezelf geweest. Alleen ik en mijn gedachten en gevoelens. En ergens is dat ook niet zo verkeerd geweest hoor.

Ik had jouw plekje hier al bijgewerkt, de week ervoor ergens, maar toch voelde het niet helemaal af en compleet en dat blijkt nu ook weer. Ik wil nu jouw plekje ‘opnieuw’ bijwerken, jouw dag voor dit jaar voelen en laten voelen zoals het echt voelt. Het zonnetje scheen vaker en op dit moment schijnt hij ook, hoewel het stormt en er best ook veel regen valt steeds. En er is nog meer regen op komst in de komende dagen. De krokusjes langs de weg bloeien volop, narcissen heb ik nog niet gezien en ook niet van die kleine witte klokjes. De blues heb ik al gehad, denk ik zo. Ik heb in de afgelopen weken meerdere malen tranen gehad en ben zelfs een moment uitgevlogen naar de mensen om me heen, die me maar niet met rust wilden laten in mijn eigen verdriet van dat moment.

En ergens is er nu een gevoel van gelatenheid over mij heen gevallen. Gelaten in … alles zo’n beetje. Hoe ik me een paar maanden terug druk kon maken over WAT GA IK DOEN OP DIE DAG… Hoe ik me een week of twee terug daar nog steeds mijn kop over lag te breken…. Nu is er eigenlijk een vreemd soort gevoel van gelatenheid. Ik kan niets doen, ik kan niets ondernemen, ik kan nergens naartoe, ik kan niet vluchten uit een stukje werkelijkheid. Dankjewel Corona. En ergens is dit niet helemaal sarcastisch bedoelt!

Natuurlijk zou ik veel liever een weekend weggegaan zijn. Of een lekkere dag op stap. En dan lekker wandelen en slenteren en shoppen. En koffie drinken en uit eten. Maar wat brengt dat nou eigenlijk? Het is toch een soort van vluchten, compensatie voor een gemis… En ik kan jullie vertellen, dat werkt niet! Het verdriet is er toch, shoppen legt een gaasje op een groot gapend gat, maar kan dat gat echt niet dichtmaken en fiksen hoor. Tuurlijk, even uitwaaien en niets hoeven is heerlijk. Maar dat is altijd heerlijk. En ook dat is nu op deze dag niet meer als slechts een kleine pleister op de wond. Of we morgen gaan wandelen met de doggies en uitwaaien? Ik weet het niet, dat hangt eigenlijk helemaal van het weer af. Er is veel regen gemeld en wind… Storm vind dat niet zo erg, RenĂ© ook niet, maar Twiggy en ikzelf denken daar toch iets anders over.

Een vreemd soort gevoel van gelatenheid, berusting… Ik kan niets. Maar kon ik dat ooit eigenlijk? Ik kan er alleen maar doorheen gaan en dat is precies wat ik ga doen. Natuurlijk zijn er tranen, maar ik heb nog geen stortbui gehad. Natuurlijk is er een gapend gat, maar er zit ook een klein gaasje voor. Natuurlijk heb ik soms lucht tekort en snak ik naar adem, maar vrij snel heb ik dat ook weer onder controle. Ik laat het maar allemaal. Ik heb voor mijzelf een paar uurtjes me-time ingepland, in elk geval vandaag, misschien ook morgen? Lekker even in mijn hokje spelen met verf en andere dingen. Dat is waar ik mezelf helemaal tegen kom en wie weet wat er allemaal op het doek gaat verschijnen? Ik heb geen verwachtingen, ik ga spelen en ontdekken met een nieuwe techniek en dan zie ik het wel allemaal.

En morgen? Morgen overdag zie ik het wel allemaal. Morgenavond gooi ik Chinees op tafel en zet ik een krat bier eronder. Wat nou: koffietafel na een crematie? Ok, die was er ook, maar na de crematie van Yorrick* hebben we ook Chinees en bier gehaald. En het jaar daarna hebben we zo ook zijn eerste verjaardag gevierd met iedereen die voor ons belangrijk was. Het idee was om hier traditie van te maken, maar dat is er eigenlijk nooit van gekomen. En nu? Nu is het tijd om tradities in ere te herstellen! Tijd voor Chinees en bier. Tijd om zijn verjaardag te vieren. Tijd om te vieren dat ik al 21 jaar mama mag zijn, van het allermooiste mannetje op de hele wereld.


De liedjes van dit jaar

White Roses van Joe Buck
Ik hoorde het gewoon een keer langskomen via mijn spotify en het liedje raakte me. Ik wist in eerste instantie niet waarom, maar toen ik later de tekst een keer goed beluisterde… Nou ja, meer hoef ik niet te zeggen, toch?

You’ve got a Friend van James Taylor
Vlak voordat ik dit blog schreef, luisterde ik unplugged song via Sonos Radio. Ik hoorde dit nummer en ja… ik weet, ik hoef maar te roepen en dan is hij bij mij. Hoewel ik het graag anders zou willen, is dit toch iets waaraan ik me vastklamp.


21 jaar klinkt als een lange tijd en ergens is het dat ook wel. Maar voor mijn gevoel is het als de dag van gisteren. Bizar genoeg. De herinneringen staan nog scherp op mijn netvlies en de scherpe en intense pijn die ik voelde kan ik zo weer oproepen. En toch vervagen ergens de bizarre heftige details. En blijft de herinnering aan een mooi en lief mannetje bestaan. Mijn gevoel is nu heel dwars, heel dubbel en helemaal in de war. Ik kan het niet anders omschrijven. En daar ga ik mijn best dan ook helemaal niet op doen, want dit is mijn plekje voor jou en mijn manier van het uiten van mijn liefde voor jou.

Ik besloot om dit jaar iets bijzonders te doen. Bijzonder voor mijzelf als herinnering aan jou. En ik was een hele poos op zoek naar wat ik dan eigenlijk zou willen, ik kon er geen naam aan geven, noch een vinger op leggen… Tot ik in november zocht naar een glazen beer, zoiets als wat ik ooit gehad had. En ik kwam bij Evelien de Kruyf van Glasblazerij Vitrum Limax terecht. Het idee werd geboren en ik besloot om haar te mailen en mijn gedachten voor te leggen. Wat ik zocht en waarom ik het zocht. En ineens had ik een helder beeld voor ogen, wat ik zou willen, wat het voor mij betekent en hoe ik het tot uiting zou willen zien. Evelien voelde heel goed aan wat mijn idee was en ik heb haar ook de vrijheid gegeven om naar eigen wens een invulling daaraan te geven. Met als resultaat een prachtige glazen fles met daarin een moeder en haar beertje… Het moment dat ik dit mocht uitpakken en mocht bekijken was voor mij heel bijzonder.

Ik heb het flesje een mooie plek gegeven op ons herinneringenkastje. Vreemd genoeg voelt het compleet zo, het plaatje bij elkaar. Ja, het voelt goed en dierbaar. Maar uit veiligheidsoverwegingen zal ik het flesje binnenkort in ons herinneringenkastje zetten, dat lijkt me eigenlijk wel zo verstandig.

En, alsof het zo mocht zijn (toeval bestaat niet), mocht ik mezelf een schildering kado doen gemaakt door Wemke de Jong van Schilderen met Bijenwas. Ik heb Wemke de datum van Yorrick’s verjaardag doorgegeven en ze heeft er een hele bijzondere schildering van gemaakt. Ik kreeg er meteen al kippevel van en hij raakt me. De woorden die erbij horen zijn simpel: “Voor altijd is oneindig”. De schildering zit inmiddels in een prachtige lijst en heeft een mooi plekje dicht bij mijn werkplek gekregen.