De crematie

Zaterdagmorgen

De zon scheen, dat was in elk geval heel fijn… geen trieste dag…. De kraamverzorgster heeft mij geholpen met douchen en aankleden. Ze ging niet mee naar het crematorium. Inmiddels was het beneden al druk geworden. Onze naaste familie en vrienden zouden hiernaartoe komen en dan achter ons aanrijden naar het crematorium. Ik had een tablet van de huisarts gekregen, welke ervoor zou zorgen dat de ergste emoties onder controle bleven. Ik zou niet duf worden, maar ik zou ook niet helemaal overstuur raken.

Mijn vriendinnen waren ook al bij ons. Van de ene kreeg ik een doosje, dat ik onderweg naar het crematorium mocht openmaken. Er zat een kleine zilveren rammelaar in, met twee knikkertjes… Van de kinderen van de ander kregen we een tekening en een knuffel. Die knuffel hadden zij speciaal voor Yorrick uitgezocht, hij was blauw, voor een jongetje….

De taxi stond voor de deur, ik werd geholpen met instappen en de rest reed achter ons aan. Onderweg was het stil… Ik keek naar buiten en merkte ineens alle narcissen op… De lente was begonnen en buiten ging het leven door. Bij het crematorium werden we opgevangen door Carla, zij begeleidde ons naar de wachtruimte. Mijn schoonfamilie had nog een krans met een beer van stro voor Yorrick laten maken. Deze heeft bovenop de verhoging bij Yorrick gestaan en de beer heb ik achteraf mee naar huis genomen. Hij staat nu bij de vijver. Carla heeft foto’s gemaakt van de opstelling van het laatste afscheid.

De plechtigheid

Als eerste de aula in…. rust en sereniteit… alles zag er mooi uit…. Shine on speelde heel hard, zoals het moest. Na de eerste tranen kwam ik tot rust, het nummer was er lang genoeg voor, zoals ik me dat voorgesteld had. Achterin schuifelde iedereen op zoek naar een plekje in de aula.

Tijdens het eerste nummer wilde Ron mij “even” iets vertellen. Hij had de linten op de boeketten gelezen en ik had (vanwege het tranen) mijn bril niet op, dus ik kon het niet lezen. Op het lint van het achterste boeket stond de tekst: “Rust Zacht, Je Vriendin Quinty”. Ron kwam niet verder dan “Rust Zacht”….

Carla heeft slechts de muziek aan elkaar gepraat, geen toespraken en geen lange teksten. De volledige plechtigheid staat hier. Aan het einde van de plechtigheid heeft Carla de kaars die bij Yorrick brandde uitgeblazen en het kaarsvet uitgegoten over het mandje waarin Yorrick lag. De kaars heeft ze aan Ron gegeven. Ik kreeg de beer, mijn moeder had die speciaal voor Yorrick gemaakt. Mijn moeder kreeg de schildpad die zijzelf voor Yorrick gemaakt had en Ron’s moeder kreeg het nijlpaardje dat bij Yorrick was gelegd. De opa’s kregen allebei een roosje uit het boeket.

Wij hebben als eerste de aula verlaten, het was erg druk. Wij hebben voor de ingang van de koffieruimte op een stoel zitten wachten tot iedereen de aula verlaten had. Ik wilde nog een keer op mijn gemak afscheid nemen van Yorrick, gewoon even alleen. Ik was enorm blij dat ik de beer in mijn handen had…. kon ik die heel stevig vasthouden! Een deel van de mensen ging al naar huis, zij namen kort afscheid van ons… Ik heb hier niet zo heel veel van meegekregen, ik moest op dat moment alleen maar huilen…. De hele plechtigheid ging het goed, ik heb alles kunnen volgen.

Toen ik terug mocht naar Yorrick was het fijn. “Dirt in the Ground” speelde nog altijd…. en op dat moment viel ineens alles van me af… Het was goed zo, dit was een mooi afscheid geweest. Ik werd heel rustig…. Na enkele ogenblikken kwam Carla erbij, zij heeft alle linten en kaartjes van de boeketten afgeknipt. De boeketten bleven achter op het crematorium, maar ik heb wel van ieder boeket èèn of meer bloemen meegenomen. Ons eigen boeket heb ik wel mee naar huis genomen, het lint zat er nog aan. Dit boeket heeft in de huiskamer op tafel gelegen en is helemaal ingedroogd.

De koffietafel

De koffietafel was in een gezellige ruimte, geen tafels allemaal op een rij, maar gewoon een aantal zithoeken en tafels…. Het was vol, heel vol… Toen ik de ruimte inkwam werd ik direct overvallen door vele lieve woorden en steunbetuigingen. Hierdoor heb ik zelf niet de kans gehad om even te gaan zitten en een kop koffie te nuttigen, maar dat was niet erg. Zoveel mensen….. De mooiste reactie: “SHIT, maar die muziek……..” Mijn vader liet vol trots iedereen de foto zien van Yorrick en iedereen vond hem een hele knappe jongen. En wij waren trots.

Na de koffietafel zijn we met de familie en een paar vrienden terug naar huis gegaan. Mijn schoonbroer heeft chinees gehaald, we moesten toch eten? Bier onder de tafel, wijntje voor de liefhebber en heerlijk bunkeren… iedereen was tevreden. Ik zat op mijn bank, de katten zaten bij me en om de beurt kwam iemand anders bij mij praten en vragen of ik iets nodig had. Rond een uur of 9 stortte ik een beetje in… Ik was op…. Iedereen ging naar huis, ik wilde naar bed. Ik wilde ook geen visite de volgende dag. Wel heb ik mijn ouders even gebeld om te vertellen dat ik in orde was….