De week erna

Slapen?

Van slapen kwam niet veel die nacht. Je ligt dan wel in bed maar je gedachten staan niet stil. Steeds opnieuw weer dezelfde vragen….. Waarom ik, waarom Yorrick, hoe kon dit nu gebeuren, waarom….. Om 6 uur ’s morgens stortte Ron in. Ik werd wakker (als ik al sliep) en we hebben tot een uur of 8 ’s morgens zitten praten….. Waarover? Wie zal het zeggen…..

Rond 8 uur zijn we een aantal vrienden gaan bellen om te vertellen wat er gebeurd was….. Verslagenheid en ongeloof alom. Ron heeft zich ziek gemeld op zijn werk en heeft ook mijn werk gebeld om te vertellen wat er gebeurd was.

Om 9 uur ging de bel, de kraamzorg, was gearriveerd. Zij was de eerste die ons feliciteerde met de geboorte van onze zoon en vervolgens condoleerde met het verlies. Zij feliciteerde ons….. Dat deed op een of andere wijze toch goed! Ze heeft ontbijt gemaakt en we hebben toen nog even zitten huilen op bed en daarna begon, rond 10 uur, de visite binnen te druppelen.

Terwijl ik nog moest douchen, zat beneden de familie verslagen bij elkaar. Ron was met koffie in de weer om maar bezig te zijn….. Toen ik beneden kwam begon iedereen weer opnieuw te huilen. Op dat moment voelde ik me zelfs schuldig….. De familie is verdrietig en ik heb dat veroorzaakt! Zo voelde het…..

Dan moet er nog het nodige geregeld worden…. Crematie, aangifte….. wat nog meer? Ron is met het mortuarium gaan bellen om alles in gang te zetten. Hier kreeg hij de tip om toch even met de begrafenisverzekering te bellen. Waarschijnlijk waren we verzekerd voor de uitvaart van Yorrick. Dus de Dela gebeld, en ja, hier waren we voor verzekerd. Zij zouden iemand langs sturen.

Ik was inmiddels weer terug naar boven met de verloskundige voor controle en omdat ik me flauw voelde. Ik had natuurlijk net een bevalling achter de rug. Ik moest dus gewoon mijn kraambed ondergaan ondanks het feit dat er geen kind was om voor te zorgen….. Boven hebben we nog goed kunnen napraten.

Voorbereiding crematie

’s Middags kwam Carla (de uitvaartverzorgster) om de voorbereidingen voor de uitvaart te treffen. Ik wist op dat moment al dat dit een crematie zou worden. Carla vertelde dat er een procedure was om de crematie te regelen en dat dit vandaag allemaal rond moest zijn. Ze gaf meteen aan dat zij dat niet zag zitten en stelde voor om nog een aantal keren terug te komen om alles op het gemak te kunnen regelen. De crematie zelf (de ruimte en het tijdstip) en de kist moesten in ieder geval vandaag geregeld worden net als de rouwkaarten.

De voorkeur ging uit naar de zaterdag, omdat dan op maandag een nieuwe week begon….. Neem maar de grote aula want het wordt waarschijnlijk druk…. want een crematie in besloten kring….. Wie weet, schrikken we dan iedereen af voor de toekomst….  Dan nog een kist….. Ik zag de nachtmerrie al voor me….. Zo’n klein sigarendoosje op een verhoging….. Alleen al het idee! Carla voelde dit perfect aan en kwam met een heel mooi alternatief. Zij liet een mandje zien, een soort reiswieg, die als laatste rustplaats gebruikt kan worden. De eerste beslissingen waren genomen. Nu de kaartjes nog. Ik had de geboortekaartjes zelf gemaakt en die waren bijna helemaal gereed. Alleen de lengte, het gewicht en het tijdstip ontbraken nog….. Volgens Carla was het geen probleem om deze te gebruiken als rouwkaart, ondanks de geboorte zegel die er al opzat. Ook over de bloemen hebben we al afspraken gemaakt. Het moest een boeket worden in de trant van ons bruidsboeket, alleen nu in het wit…..

Het geboortekaartje

Yorrick Hanckmann

Geboren 14-03-2000 20:33 uur
Overleden 14-03-2000 20:33 uur
Lengte: 53 centimeter
Gewicht: 4145 gram

Mijn trotse ouders zijn
Ron en Chantal Hanckmann

De crematie zal plaatsvinden op
zaterdag 18 maart a.s. om 15.00 uur
in het crematorium “Nedermaas”,
Vouershof 1 te Geleen

Bij de administratieve afhandeling in het ziekenhuis was er iets fout gegaan met de papieren. Een van de verpleegkundigen kwam hiervoor naar ons toe om dit te regelen. Toen zij met de juiste papieren kwam nam ze een hele mooie foto van Yorrick mee. Deze was genomen vlak voordat de autopsie werd uitgevoerd. Deze foto heb ik voor ‘onszelf’ bewaard en hangt nu (uitvergroot) op de slaapkamer. Carla heeft voor ons de aangifte bij de burgerlijke stand geregeld en er voor gezorgd dat Yorrick bijgeschreven is in ons trouwboekje….. Ik ben dus nu echt mama…..

Inmiddels waren goede vrienden ook gearriveerd. Toen Carla beneden met de familie over bloemen zat te praten, heb ik met hun gepraat over dit verlies. Hier heb ik ontzettend veel steun aan gehad. Laat in de middag kwam ook de huisarts voorbij. Ook met hem heb ik een goed gesprek gehad. Hij luisterde en gaf niet veel advies….. Hij vroeg alleen maar….. en luisterde. Op het einde had hij nog een tip….. hij vertelde dat ik niet in de valkuil moest stappen door te gaan denken: “Nu had Yorrick moeten gaan lopen” of “Nu zou Yorrick toch moeten kunnen praten”….. Dit was (achteraf) een hele belangrijke tip…..

Tussendoor heb ik nog een aantal vrienden gebeld om te vertellen dat er een vreemd geboortekaartje onderweg was. Ik heb even kort uitgelegd wat er gebeurd was en beloofd dat ik later deze week terug zou bellen. Ik maakte me enorm druk om het feit dat zij een dergelijk vervelend bericht moesten krijgen via een geboortekaartje waar inmiddels toch iedereen op zat te wachten…..

’s Avonds zijn de kaartjes afgedrukt en zijn deze in de enveloppen gestopt. De verzamelenveloppen waren te klein, er moesten zo’n 100 kaartjes verstuurd worden. Dit moest voor 8 uur ’s avonds af, omdat het dan nog mee kon met de post van de komende (donderdag)ochtend.

Diezelfde avond is de hele familie in het mortuarium geweest om Yorrick te bezoeken. Hij heeft toen een roosje en een nijlpaardje gekregen. Zelf ben ik niet meer naar het mortuarium gegaan, Yorrick moest in mijn herinnering blijven zoals ik hem gezien heb bij het afscheid in het ziekenhuis. Carla heeft foto’s gemaakt in het mortuarium, zij heeft ook een windgong bij Yorrick gelegd, ja, die wat ik ooit gekocht heb tijdens de vakantie waar ik een miskraam kreeg.

Uitslag onderzoeken kinderarts

Donderdagmorgen belde de kinderarts met de uitslagen van de diverse onderzoeken….. Volgens de autopsie was Yorrick overleden aan een zware hersenbloeding. Hij vertelde dat Yorrick een puntgave baby was, zowel van binnen als van buiten en (hoe vreemd dat op dat moment ook klinkt) dat er geen belemmeringen waren voor een volgende zwangerschap…..

De kraamzorg heeft meegepraat over de waaromvraag….. Waarom dan een hersenbloeding? De kinderarts kon of wilde hierover geen uitspraak doen. Dat was het terrein van de gynaecoloog volgens hem. Er kwam wel een uitnodiging voor een evaluatiegesprek over een week of 6. In de vroege middag kwam ook weer een van de verloskundigen voorbij voor de controle…. Eigenlijk vooral voor een goed gesprek… opvang…..

Rond een uur of 1 kwamen de ouders weer op bezoek. Samen met zijn vader is Ron naar de stad geweest om de eerste foto’s van Yorrick te laten afdrukken. Wat waren deze ineens belangrijk! Carla kwam nog even voorbij om het verloop van de crematieplechtigheid te bespreken, teksten, muziek, sprekers enzovoorts….

Visite

’s Avonds kwam een aantal vrienden en vriendinnen langs. Het was bijna gezellig te noemen. Toch waren deze bezoeken enorm tot steun. Samen met een vriendin heb ik nog op het kamertje van Yorrick staan kijken….. “Dit is het kamertje van Yorrick?” Maar voor mijn gevoel eigenlijk dus niet….. Hij heeft er nooit in mogen liggen….. Het was nog steeds een babykamertje….. Het zou ook nooit zijn kamertje worden…..

Daarna zat ik heerlijk met een baby op mijn arm. Dit was heerlijk! Het was een openbaring voor mezelf dat ik nog steeds kon genieten van de baby van een ander zonder dit meteen op mezelf en op Yorrick te projecteren. Ik was hierover enorm opgelucht, omdat er in de vriendenkring veel mensen met kinderen zijn…..

Kamertje leegruimen

Vrijdagmorgen ben ik begonnen met het leegruimen van de kasten en het kamertje van Yorrick. Terwijl de muziek voor de crematie gezocht werd, hebben we alle kleren, speelgoed en andere zaken ingepakt in dozen die we op zolder konden bewaren, hierbij geholpen door de kraamzorg. De muziek stond op repeat en schalde door het huis, agressie?

’s Middags zou de leverancier van de spullen alles komen ophalen….. De box, die was al afgebroken en stond al in de garage, de wandelwagen en het kamertje…. Voordat het zover was, zin er snel nog een aantal foto’s gemaakt.

Carla kwam langs om de muziek door te spreken. Zij heeft toen ook de kraamcadeautjes meegenomen. Die zouden morgen uitgedeeld worden aan de gasten. Ook dit was al zover gereed. Ik had al voor de bevalling zitten werken aan het verpakken van de doopsuikers en deze stonden in een houten kinderboxje. Hieraan zat een kaartje met de naam van Yorrick.

’s Avonds laat belde Carla nog met de vraag of de naam van Yorrick op de kaars gepast was. Het was al rond 9 uur of zo…. Laat maar, dat krijg je nu toch niet meer geregeld? Zij dacht van wel…. Het bleek dat ze die zelf aan het maken was….. De kaars had ze die middag zelf uitgezocht en gekocht….

Morgen is het zover…..