Yorrick’s negende gedenkdag

14 maart 2009

Huil als je huilen moet
Laat je tranen maar vrij
Maar als je weer lachen kan
Hou je niet in voor mij

Want ik voel jou
Ik beleef alles met jou
ik ben dicht bij je
Waak over jou
En als je me zoekt ben ik er altijd

Uit:
Doe wat je altijd deed
Marco Borsato

Ik blijf hem missen… het gat in mijn hart wordt niet meer gevuld

Luister hier:

      Doe Wat Je Altijd Deed - Marco Borsato

Het is voorbij.. 14 maart 2009…

Het was een vreemde dag, een rare dag, een mooie dag… En ja, ik heb toch ook wel genoten. Normaal beland ik veel eerder, zo ergens rond 5 december, in een dip. Dat was dit jaar niet zo. Maar… eigenlijk pas een paar dagen voor de 14e kwam dan toch de man met de hamer… Vrijdag, de 13e, de hele ochtend zo’n beetje heb ik moeten huilen.. maar ja, dan is het er maar uit. De kids waren op school… vrije loop voor de tranen dus. Toen de kids thuis waren, was het ok…

Zaterdagochtend, eerst iets met een auto omruilen… !! Balen hoor, maar ja, het moest… Echter, ik was niet van plan om me te haasten. Lekker aankleden, op het gemakkie, maar gezien het gebrek aan brood, besloten om het ontbijt over te slaan. Na het ontvangen van een leenauto, slaat de honger toe en besloten we te ontbijten bij de Mac. Ja, echt ontbijten, croisant, muffin ei… Lekker en gezellig. Daarna nog even wat dagelijkse dingen en de ballon moet nog opgehaald worden.

Rond 11 uur of zo gingen we op weg naar het crematorium. Daar aangekomen troffen we een gesloten herdenkingskapel aan… rommel, kruiwagen, werkmateriaal, en een nieuw bord… maar gesloten… Dat hebben wij weer!!! En toen kwamen dus de tranen… Het enige plekje wat we hebben is gesloten. Het plekje waar z’n naam staat is gesloten. Boos, ongelovig… dat kan toch niet?? Dat kunnen ze niet maken… in de veronderstelling dat ze wellicht ergens anders een tijdelijk plekje hebben gemaakt, gaan we naar het kantoor om daar navraag te doen. Een meneer loopt met ons mee terug naar de kapel en maakt de deur open… hij zet de radio van de ‘harde werker’ uit… hij vraagt of we spullen in de kapel hadden staan, want die hadden ze even allemaal eruit gehaald… er was onderhoud nodig en ze hadden een mooi nieuw bord gemaakt. Het is inderdaad wel mooi, maar ja… alleen volgend jaar staat hij er nog op, daarna…. valt hij ervan af en …. Maar volgens de meneer mag je daarna toch nog gewoon komen hoor ???!!!??? Hij heeft ons even alleen gelaten, met onze tranen, ons verdriet, onze ballon, onze tekeningen, onze kaars…. Raar hoor, om in zo’n lege kale kapel een kaars aan te steken, maar ik heb het toch maar gewoon gedaan. De tekeningen waren te zwaar voor de ballon, dus hebben we die ook in de kapel gelegd. Het blijft bizar om Yorrick’s naam tussen allemaal die ‘oude’ mensen te zien …


 

Met een raar gevoel zijn we uit de kapel gegaan… hebben wij weer… maar ja, digitalisering past ook wel bij Yorrick… 🙂 De kids rennen vooruit en ik hou dat rare gevoel… onderhoud… maar waarom nou net op Yorrick’s dag!?! We zijn naar de strooivelden gegaan. Daar heb ik hem laten gaan, 9 jaar geleden… Hij ligt er beslist niet meer, maar ja, het is toch zijn plekje. Er is een bepaalde vorm van rust en vrede hier… Ik plof neer op het bankje en de kids gaan de bloemen bekijken. Ze vinden dat we ook daar wel een kaarsje hadden kunnen zetten, maar ik houd niet van die kaarsen met een dakje erboven… en de onze waait buiten uit… Het blijft raar om te zien dat de kids gewoon lekker een wandeling op de paden maken, tussen de as van anderen… onbevangen…

 

Ik zat nog even op het bankje met de ballon, even te genieten, alhoewel dat een raar woord is in deze omstandigheden. De ballon is overigens door de kids uitgekozen dit jaar. Gewoon, in een feestwinkel uitgezocht. Witte stippen, een rood hart en twee linten, een lichtblauwe en een gouden, dat vonden ze mooi! Daarna heb ik de ballon aan de kids gegeven. Zij mogen er nu eindelijk mee spelen en het is hun taak om hem los te laten, op een plekje waar hij niet kan blijven hangen tussen de bomen… Ze hebben er lol mee, veel lol! En laten we eerlijk zijn, zo’n ballon die vanzelf vliegt, da’s ook leuk!

 
 

En toen, was het tijd om los te laten… los, weg…. hoog, ver weg… de hemel in… We hebben hem een hele poos kunnen volgen… Op weg terug naar de auto, ben ik toch maar even langs het kantoor gegaan. Ik stelde het al heel lang uit, maar nu dus niet meer. Ik heb het idee opgevat om voor Yorrick een eigen tegeltje in de wanden van de urnenmuren te laten maken. Het voelt gewoon niet goed… Eerst was er niets, dacht ik… Toen, na 7 jaar kwam ik erachter dat er toch iets was… z’n naam op een bord, tussen allemaal andere namen… maar ja, in 2010 is dat voor het laatst en dan valt hij van het bord af… alsof het dan maar over moet zijn… en dat is raar, voelt niet goed. Dus.. hij krijgt z’n eigen tegel, voor mij en voor de kids, om naar toe te gaan op z’n verjaardag. Ik heb het meteen geregeld, het was zo gedaan, ja, da’s goed zo!

Daarna zijn we naar huis gegaan, even de katten checken, die zijn immers bijna uitgerekend en …. ik durf ze nu niet te lang alleen te laten. Ik heb even wat koffie gedronken en daarna hebben de kids zich omgekleed en zijn we naar de speeltuin gegaan. PeeWee, een gezellige binnenspeeltuin voor de kids.

 

Ach, de kids hebben lol gehad en zo hoort dat ook. Na een uurtje of iets spelen, wat koffie en limo later, zijn we naar huis gegaan. Ik heb Chinees beloofd en dat gaan we eten. De kids vinden het heerlijk en gezellig. En dus zijn we via huis en via het omkleden naar een lokale Chinees gegaan, een hele goede. Het was een geweldig diner, met superlieve kids die verschrikkelijk gesmikkeld hebben. Thuis zijn de kids gaan slapen en heb ik nog een filmpje of 2 gekeken, met de katten op de bank….. Al met al een rare, vreemde, gezellige, ontspannen dag, waar ik toch wel van genoten heb.